Herkenning

Ik heb "De regen kwam van binnen" in één ruk uitgelezen. Wat een heftig verhaal maar ook mooi beheerst opgeschreven. We kennen de Jehova's getuigen natuurlijk allemaal als de mensen die aan je deur je zieltje komen winnen en desnoods hun voet tussen de deur steken. Mooi om nu in een echt autobiografisch verhaal over de hele wereld daarachter te lezen. Voor mij zat er wel een heel stuk herkenning in (en ik denk voor veel meer lezers) omdat ik ook ben opgegroeid in een streng gereformeerd gezin met een dominee als vader (geen Jehova's getuigen) en als tiener al merkte dat ik de bijbel slechts zag als een mooi sprookjesboek en God en Jezus als sprookjesfiguren. Maar dat was iets dat ik niet met mijn ouders kon bespreken. Ik moest geloven en ik moest elke zondag 2x naar de kerk en moest ook nog naar de catechisatie etc. (weigeren was geen optie). Doordeweeks had ik vriendjes op/van school en zondags andere vriendjes van de kerk. Ja, in dit boek zoveel herkenning. Ook wat betreft de relatie met de ouders. Kon ik het ze kwalijk nemen? Zij waren immers ook zo opgegroeid/-gevoed en deden mijn opvoeding zoals zij vonden dat het hoorde. Materieel kwam ik niets te kort. Ik kon gelukkig op m'n 18e uit huis. Daarna heb ik langzaam aan m'n ouders laten merken dat ik niet meer geloofde. Maar dat kostte me wel moeite want ik wist dat ze dat verdriet deed en dat het weerstand bij hen opriep.
Heel mooi verwoord allemaal door Dennis Biesma. Respect daarvoor. Hij had er een grote aanklacht tegen de Jehova's van kunnen maken maar hij heeft het zo opgetekend dat iedere lezer zijn eigen oordeel mag vellen. Ik ben doorgaans geen non-fictie lezer, zeker geen biografieën maar dit boek krijgt van mij de volle 5 sterren.