Lezersrecensie
De stilte voor de storm
De stilte van de storm van Clare Leslie Hall is het tweede boek dat van haar in het Nederlands is uitgebracht.
Hiervoor kwam Als scheuren in de aarde uit, een boek wat ik al eerder van haar las en wat ik een mooi verhaal vond, dus reden genoeg om dit boek te gaan lezen.
Het verhaal draait om Catherine die na een traumatische gebeurtenis niet meer praat in zichzelf gekeerd en opgenomen is, stukje bij beetje krijg je meer mee met wat Catherine gebeurd is, het verhaal wordt vanuit Catherine verteld als ze in zichzelf gekeerd is en waar je haar gedachte mee krijgt over het leven wat ze nu leefde samen met haar man en twee kinderen.
Dan zijn er nog twee tijdlijnen die geschreven zijn vanuit Catherine en een vanuit Lucian die zich 15 jaar geleden afspelen.
Het verhaal kwam voor mij laat en traag op gang, het was een boek waar ik in het begin echt niet kon inkomen, de personages had ik weinig mee, behalve later in het verhaal Harry en Ling.
Wel vond ik dat de schrijfster het mentale aspect goed uitgewerkt heeft en dat je je wel goed kon voorstellen hoe zo'n gebeurtenis zoveel impact kan hebben, maar ook wat de uitwerking daarop is op je naasten.
Misschien ging ik er met te hoge verwachtingen of was het niet mijn tijd om dit boek te lezen, want er zit iets in dit verhaal wat op het moment dat ik het las erg dichtbij kon, waardoor ik er ook niet echt in kon komen.
En steeds weer uit het verhaal kwam en er eigenlijk geen moment in kwam.
Ik denk dat het voor mij nu niet het juiste boek was om nu te lezen, iets wat je nooit van te voren weet.
Het is wel een verhaal wat ik op een later moment een nieuwe kans zou willen geven omdat de andere reacties heel lovend waren en ik van haar eerdere boek echt genoten heb.
Hiervoor kwam Als scheuren in de aarde uit, een boek wat ik al eerder van haar las en wat ik een mooi verhaal vond, dus reden genoeg om dit boek te gaan lezen.
Het verhaal draait om Catherine die na een traumatische gebeurtenis niet meer praat in zichzelf gekeerd en opgenomen is, stukje bij beetje krijg je meer mee met wat Catherine gebeurd is, het verhaal wordt vanuit Catherine verteld als ze in zichzelf gekeerd is en waar je haar gedachte mee krijgt over het leven wat ze nu leefde samen met haar man en twee kinderen.
Dan zijn er nog twee tijdlijnen die geschreven zijn vanuit Catherine en een vanuit Lucian die zich 15 jaar geleden afspelen.
Het verhaal kwam voor mij laat en traag op gang, het was een boek waar ik in het begin echt niet kon inkomen, de personages had ik weinig mee, behalve later in het verhaal Harry en Ling.
Wel vond ik dat de schrijfster het mentale aspect goed uitgewerkt heeft en dat je je wel goed kon voorstellen hoe zo'n gebeurtenis zoveel impact kan hebben, maar ook wat de uitwerking daarop is op je naasten.
Misschien ging ik er met te hoge verwachtingen of was het niet mijn tijd om dit boek te lezen, want er zit iets in dit verhaal wat op het moment dat ik het las erg dichtbij kon, waardoor ik er ook niet echt in kon komen.
En steeds weer uit het verhaal kwam en er eigenlijk geen moment in kwam.
Ik denk dat het voor mij nu niet het juiste boek was om nu te lezen, iets wat je nooit van te voren weet.
Het is wel een verhaal wat ik op een later moment een nieuwe kans zou willen geven omdat de andere reacties heel lovend waren en ik van haar eerdere boek echt genoten heb.
1
Reageer op deze recensie
