Het verhaal van Ana en Ester laat je niet snel los

De vroedvrouw van Anna Stuart is een op waarheid gebaseerd roman over de Poolse vroedvrouw Stanisława Leszczyńska een katholieke vrouw, die vanwege haar verzetsdaden in Auschwitz terecht kwam.

Anna Stuart heeft er voor gekozen om zich te laten inspireren door deze vrouw en haar door de fictieve Ana in het verhaal terug te laten komen.
Het verhaal gaat over Ana die al haar hele leven in Lodz woont en al heel lang daar werkzaam is als vroedvrouw en heeft dan ook de Joodse Ester geboren zien worden jaren terug, een jonge vrouw waar ze jaren later nog steeds een goede band mee heeft.
Als Ester met haar familie in het getto van Lotz terecht komt probeert Ana haar aan de andere kant van de muur te helpen, want Ester treed in de voetsporen van Ana als vroedvrouw, want die is er niet en met haar medische achtergrond als verpleegkundige doet ze wat ze kan.
Later komen ze allebei tegelijkertijd in Auschwitz-Birkenau terecht en kan Ana daar aan de slag als vroedvrouw en Ester als haar hulp.
Een taak die ze met liefde oppakken door zo goed mogelijk er te zijn voor de vrouwen die moesten bevallen, want dat ging ook op zo'n vreselijke plek gewoon door.

Het verhaal wordt verteld vanuit zowel Ana als Ester zo krijg je via beide vrouwen een goed beeld van hoe de Tweede Wereldoorlog in Polen was en hoe het ook voor de niet Joodse Polen was, zoals dat ook die gewoon uit huis werden gezet om ergens anders een ander huis te krijgen omdat het huis waar ze bijvoorbeeld hun hele leven al woonden omdat het plots een deel van het getto werd.

Je volgt Ana en Ester gedurende de hele oorlogsperiode , je leeft tijdens het lezen zeker met ze mee en je hoopt dat het goed met ze komt.
Doordat de schrijfster er voor gekozen om het verhaal in dit tijdbestek te schrijven krijg je echt een goed beeld van deze periode, het is beeldende geschreven waardoor je de plaatsen en omgeving ook echt voor je kunt zien. Via beide vrouwen krijg je dus een goed beeld over hoe het leven er toen was.
De personages zijn goed uitgewerkt en je hebt tijdens het lezen wel het idee dat je Ana en Ester echt leert kennen.

Aangrijpend is het boek zeker, door de manier waarop de schrijfster dit vertelt, een verhaal wat door haar schrijfstijl, bijna als een film leest, zodat je zo voor je kunt zien wat er gebeurde met de baby'tjes wat tijdens het lezen echt wel wat met je doet.
De schrijfster heeft gedegen research gedaan waardoor je weet dat de vreselijke dingen die ze beschrijft ook echt gebeurd zijn, dit is soms best hard omdat je zelfs na alle boeken die er al gelezen zijn over dit onderwerp je toch nog steeds niet kan bevatten dat de nazi's en kapo's tot zulke dingen in staat waren, maar ook dat de gevangene met weinig uitzicht op hoop, altijd kleine lichtpuntjes blijven zien.
Het is een verhaal wat je eigenlijk na het lezen niet los laat, een verhaal waar bij je realiseert dat het ondanks dat het lang geleden gebeurd is, het nog steeds belangrijk is dat deze verhalen verteld worden.

De liefhebbers van verhalen over de Tweede Wereldoorlog zullen dit boek zeker net als mij waarderen.