Dochter van mijn ziel

Paola komt van Sardinië, maar woont in Nederland. Na het overlijden van haar vader keert ze terug naar het eiland. Eenmaal aangekomen op het eiland wordt Paola geconfronteerd met herinneringen uit haar kindertijd. Mensen uit haar verleden komen weer opnieuw in beeld. Heeft iedereen op het eiland wel de juiste intenties? En welke geheimen komen er boven tafel?

De proloog van het boek begint met een brief van Paola aan Adriana, de dochter van haar ziel. Het verhaal wordt al eerste verteld vanuit Paola’s perspectief. Paola’s verhaal start vanuit een situatie waarin zij niet in de juiste psychische gezondheid verkeerd. Ze gaat zelfs tegen het advies van haar psycholoog in, toch naar Sardinië toe. Gedurende haar verblijf op het eiland komen er steeds meer herinneringen naar boven. Als er een paar ingrijpende situaties plaatsvinden op het eiland, verliest Paola haarzelf steeds meer. Lukt het haar nog om hier uit te kunnen komen en haar zelf op tijd terug te vinden?

Het boek gaat over in het verhaal van Anna, een vroegere vriendin van Paola. Daarna lees je ook nog het verhaal van Aurelio. Hij is nu burgermeester op het eiland en is getrouwd met Anna. Hoe reageert hij op de terugkomst van Paola?

Ik had op meerdere fronten echt moeite om door dit boek heen te komen. Dat komt zowel door de inhoud als de vormgeving. De pagina’s van het boek waren zo glad dat je bijna geen grip had en het lettertype was niet prettig om te lezen. Los van die factoren is deze recensie geschreven op basis van de inhoud van het boek. Het verhaal kon mij niet pakken. Ik vond het langdradig en op verschillende momenten onsamenhangend. De hoofdpersoon heeft psychische problemen en het boek ervaarde ik als heel warrig, of je in het hoofd zit van iemand die niet alles helemaal op een rijtje heeft. De doorleesfactor ontbrak voor mij. Hoewel het verhaal een aantal gevoelige thema’s bespreekt, heeft het verhaal mij niet kunnen raken.