“Ga toch zitten, liefje, dit gaat nog even duren. Ik ga je met wildvreemden delen.”

De opluchting om na 38 eindelijk over zijn geliefde te kunnen en mogen schrijven.
Hoe lang duurt het voordat een voetstap is weggespoeld uit de branding? Adriaan van Dis schreef dit boek naar eigen zeggen in drie maanden, en die urgentie is voelbaar op elke pagina. Het is zo’n boek dat ik eigenlijk wilde doseren, maar dat zich nauwelijks liet wegleggen: ik las het in een halve dag uit. Het verhaal over de liefde tussen de hoofdpersoon en Eefje is intens en meeslepend, zonder al te sentimenteel te worden. En de vraag wat nou precies waargebeurd is en wat er nou precies is verzonnen is geen moment bij mij opgekomen.

De roman vertelt het verhaal van een schaduwweduwnaar die de laatste weken doorbrengt met zijn grote liefde, met wie hij 38 jaar samen was. Zij ligt in een hospice, zodat hij haar kan bezoeken en haar meekan nemen op een reis door herinneringen. Samen halen ze het televisieprogramma wat zij maakte, de landen die ze bezochten en hun gedeelde ‘dochter’ voor de geest.

Het is zo liefdevol en poëtisch geschreven dat ik het binnenkort nogmaals ga lezen. Maar dan langzamer, aandachtiger en met een glas grüner veltliner binnen handbereik.

Dank aan De Club van Echte Lezers voor het recensie-exemplaar.