Kinderen van de straat

‘Sorry Saturnino’, zei de maestro. ‘Ik ben een oude domkop. Begin maar opnieuw. Dat is wat ik zo fijn vind aan muziek, je kunt er duizend keer aan beginnen en het blijft nieuw.’

Saturnino, zijn zusje Luzia en de kreupele Tullidito zijn straatkinderen. Ze overleven door schoenen te poetsen en kaarten te verkopen. Het belangrijkste is om ver weg te blijven van de macaco’s, de militaire politie. Wat als zij je te pakken krijgen...
Als Saturnino wordt betrapt bij het beroven van een toerist, valt hij in hun handen. Maar dan verschijnt er een oude man in een prachtig pak, die ervoor zorgt dat hij vrijgelaten wordt. De oude man is dirigent en nodigt allerlei straatschoffies uit om ze muziek te leren spelen. Maar kan muziek hen redden van het rauwe straatleven?

Een verhaal over overleven, de kracht van muziek en het mooie in kinderen zien. Het verhaal is zo beeldend geschreven dat je meteen meeleeft in de dramatiek van het leven op straat. Het maakt het nog schrijnender dat het in dit verhaal over kinderen gaat, die aangewezen zijn op elkaar en het verdienen van net genoeg geld (of het stelen ervan) om een dag te kunnen eten. Ze doen er alles voor om op de been te blijven en ook om voor elkaar te zorgen, hoe moeilijk dat ook is. De oude man wordt zo mooi beschreven als iemand die geen vragen stelt, maar vooral open staat voor de ontmoeting en de groei van de kinderen die hij in zijn wereld en leven toelaat. Hij heeft veel voor ze over, terwijl hij ze niet kent. De kinderen ontdekken hun eigen kracht in muziek, iets waar ze totaal geen idee van hadden. Ze gaan ervan houden en jij van hen! Vanaf 9 jaar.