Duistere zomerse parabel aan zee

Wat begint als een luchtige vakantieroman verandert al snel in een donkere parabel. Kennedy geeft haar hoofdrolspelers de zeven hoofdzonden mee, waardoor ‘de gebeurtenis’ in het boek (iets dat in het eerste hoofdstuk al benoemd wordt) niet voelt als toeval maar als oordeel. De sprankelende dialogen staan in scherp contrast met de sombere, dreigende ondertoon. Achter de zomerse façade blijft vooral een indringende meditatie over menselijke zwakheden en noodlot hangen.