McEwan op z’n sterkst én zwakst

McEwan schrijft zoals altijd met vakmanschap: elegante zinnen, zintuiglijke details en een knap verweven thematiek van klimaat, geheugen en literatuur. Toch bleef ik in de eerste helft hangen in herhaling en afstandelijke personages; het voelde traag en soms onnodig zwaar. In de tweede helft kwam het verhaal tot leven, met meer emotionele urgentie, maar zonder grote verrassingen.

Wat overblijft is een roman die tegelijk bewondering oproept en frustratie wekt: indrukwekkend in stijl en ambitie, maar ook voorspelbaar en wat te beperkt in perspectief. Een boek om respectvol over na te denken, maar niet een dat mij volledig wist te raken.