Heftig, maar wel sterk

Persoonlijk vond ik het een behoorlijk heftig boek, maar wel heel sterk. Het boek vertelt het verhaal van een 16-jarig meisje, Starr Carter, die in een getto woont. Op een avond wordt voor haar neus een vriend door de politie neergeschoten.
Behalve dat ze met deze gebeurtenis worstelt en dat er flink aan haar getrokken wordt als getuige van onnodig politiegeweld, worstelt ze ook met haar identiteit. Ze woont in een getto, haar familie is zwart, iedereen om haar heen is zwart, maar haar ouders sturen haar wel naar een witte school. Als ze op school vrienden wilt maken, dient ze zich heel anders te gedragen dan in de buurt waar ze woont.
Het boek is geschreven in de ik-vorm, Starr Carter. Daardoor kom je ook te weten wat ze echt denkt, dit is uiteraard niet altijd hetzelfde als wat ze zegt. Ze denkt echt als een puber, heel herkenbaar met twee pubers in huis!
Zelf ben ik het boek gaan lezen, omdat mijn 13-jarige zoon het voor school moest lezen. Hij deed er nogal moeilijk over. Aan de ene kant vond hij het verhaal wel stoer met al die Engelse woorden, straattaal en verwijzingen naar bekende artiesten, aan de andere kant vond hij het lastig om zich het verhaal voor te stellen. Hij is er duidelijk nog te jong voor. Nu ik het boek zelf gelezen heb, snap ik het wel. Het is een behoorlijk heftig verhaal, met thema’s waar hij nog niet helemaal aan toe is.