zoektocht naar de hedendaagse eenhoorn

Dit boek, dat zich situeert binnen het literaire non-fictie genre, start al meteen met een mooi openingsbeeld: het tapijt van Charlotte’s oma. Dit tapijt was samengesteld uit een bonte mengeling van verschillende tapijten die op een bepaalde manier geschikt werden, langs en overlangs elkaar, wat een blijvende imprint naliet in Charlotte’s herinneringen. Zo ook bouwt de schrijfster haar boek op waarin de held de hedendaagse eenhoorn is: de Tasmaanse tijger, een diersoort die sinds de eerste helft van de 20e eeuw als uitgestorven wordt beschouwd. Ze beschrijft zijn verhaal vanuit verschillende perspectieven, en reist hem als het ware achterna. Zoals het tapijt van haar oma worden alle infofragmenten naast elkaar gelegd, waarbij er soms overlappingen zijn of waarbij een zelfde verhaal op een andere manier wordt ingekleurd, en komen we zo tot een geheel. Het is dan ook niet te verwonderen dat dit boek werd geschreven als een ode aan haar grootmoeder.

Dit boek is naast literair (wat een mooie schrijfstijl!) bij vlagen dan ook een historische roman en een mysterie vol (zelf)reflectie en geeft stof tot nadenken: impact van kolonisatie, mensen-en dierenrechten, belang van (des)informatie, ethiek van klonen en herintroductie van uitgestorven diersoorten, enz. . Voor mij was dit een zeer fijne kennismaking van deze schrijfster. Het fragment over het rouwaapje neem ik met me mee.