Aangrijpend!

Loslaten doet pijn... Respect voor Marianne, Marty en Sydney!! Bijzonder liefdevol werd het verhaal van Bryan opgeschreven. Vreugde en verdriet liggen wel heel erg dicht bij elkaar. Moed om dit indringende portret naar buiten te brengen. Het leest alsof ik een inkijkje in je dagboek krijg.
Heerlijk om te lezen dat er nog wel artsen zijn die echt kijken. En hoezeer ik ook weet dat de wetenschap ook geholpen moet worden, het menselijke aspect mag nooit uit het oog verloren raken. Fijn dat jullie standvastig bleven.
Bryan kon zich geen betere ouders wensen, ook geen betere zus. Wat moet het leven na Bryan’s heengaan en hel (geweest) zijn. Sterkte! Ook na 11 jaar.