Ander verhaal dan gedacht

De flaptekst intrigeerde me, een moeder die een baby weigert en daar uiteindelijk mee probeert te leven. En Amsterdam tijdens de Tweede Wereldoorlog is ook altijd een onderwerp waar ik graag over lees. Ik moet alleen heel eerlijk zeggen dat dit boek mij behoorlijk tegenviel. Ik had er misschien te hoge en vooral andere verwachtingen bij en die kwamen niet uit helaas.

Het boek is opgedeeld in vier delen. Deel één speelt zich af in de jaren 1942-1944, deel twee in 1956, deel drie in 1959-1960 en deel vier in 2013. Ik vond persoonlijk het eerste deel en deel drie het fijnst om te lezen, omdat in deze delen voor mijn gevoel echt iets gebeurde.

Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit Josefien en Lise, haar dochter. Josefien vond ik vanaf het begin af aan al geen fijn personage, ik kreeg echt een hekel aan haar manier van denken en doen. Haar dochter Lise had ik veel meer een band mee en ik voelde enorm met haar mee tijdens het verhaal. Lise groeit op in een gezin met elf kinderen, waarvan zij ongeveer de middelste is. Zij is het eerste meisje dat is geboren in de familie, midden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Daarom is zij het lievelingetje van Josefien. Maar de band met haar moeder, met haar familie veranderd enorm in het verhaal, ze maakt zich langzaamaan los van de verstikkende familie. Want zo gezellig is het niet in huise Langeveldt.

Lise raakt bevriend met de dochter van de nieuwe benedenbuurvrouw, Pauli. Pauli en haar moeder zijn Joods en de familie van Lise wil niks met hen te maken hebben. Maar Lise ontdekt een zielsverwant in Pauli en ik vond de ontwikkeling van hun vriendschap heel mooi om te lezen. Pauli was een bijzonder personage, een bijzonder karakter, maar ook een frisse wind vergeleken met de andere personages in het verhaal.

De achterflap deed me geloven dat het vooral een verhaal zou zijn over de oorlog, de nasleep ervan en het schuldgevoel dat Josefien met zich meedraagt. Niets is minder waar naar mijn mening. Het eerste deel gaat echt over de oorlog en over Josefien, maar de delen erna gaan over de familie en over de ontwikkeling van Lise. Ik vond dit wel jammer, want ik had meer gehoopt op een beeld van de nasleep van de oorlog. Dit viel een beetje. Ook de titel ‘Joodse Buren’ deed me geloven dat het veel meer zou gaan over de benedenburen, over het Jodendom. Dit kwam sporadisch aan bod eigenlijk.

In deel vier komen alle losse eindjes van het verhaal eigenlijk een beetje samen. Ik vond dit dan ook een fijn hoofdstuk om te lezen, het sloot echt het verhaal af. Ik kreeg een beter beeld van sommige onderwerpen die al eerder waren aangestipt.

Dit is een fijn boek om te lezen, het is echt een roman zoals hierboven is beschreven in de quote. Ik ging erin met de gedachte dat het over de oorlog zou gaan en hierdoor viel het verhaal mij behoorlijk tegen. Máár, het verhaal zelf is een prima verhaal en ik kan mij voorstellen waarom mijn oma dit een goed boek vond. Zij is zelf natuurlijk ook geboren in de oorlog en kan zich misschien beter herkennen in de situaties en personages.