Boeiende zoektocht naar de vrouwenstem

Doireann Ní Gríofa is in 1981 geboren in Galway en woont nu in de provincie Cork. Ze heeft al diverse gedichten gepubliceerd. Een geest in de keel is haar prozadebuut.

In deze roman volgen wij een jonge schrijfster die als kind al gefascineerd raakte door het gedicht ‘Caoineadh Airt Uí Laoghaire’ van de 18e-eeuwse Ierse dichteres Eibhlín Dubh Ní Chonaill. Een Caoineadh is een rouw- of klaagzang en deze schreef de dichteres na de moord op haar echtgenoot Art O’Leary.

De schrijfster was 11 toen zij voor het eerst op school met dit gedicht in aanraking kwam en tot op de dag van vandaag is zij in de ban van dit gedicht.
Inmiddels is zij getrouwd en na de geboorte van haar vierde kind, besluit zij uit te zoeken wie nu deze Eiblín Dubh Ní Chonaill nu werkelijk was, want informatie over de dichteres was nauwelijks te vinden, terwijl het gedicht wel in de canon van de Ierse literatuur is opgenomen.

Wij leren de schrijfster kennen als zij tussen haar dagelijkse taken van kinderen naar school of crèche brengen, het huishouden en het doneren van moedermelk aan de moedermelkbank door op onderzoek te gaat naar deze onbekende dichteres.
Het irriteert haar mateloos dat er boeken vol geschreven zijn over mannelijke auteurs uit de 18e eeuw, maar dat er van haar weinig is gedocumenteerd omdat zij een vrouw is – niet belangrijk genoeg. Ook wil zij een goede Engelse vertaling van het gedicht maken, dat oorspronkelijk in het Iers Gaelisch is geschreven, omdat zij vindt dat de huidige vertalingen van het gedicht onvoldoende de gevoelens van Eibhlín overbrengen. Zij gaat zover in haar zoektocht, dat zij zich vereenzelvigt met de dichteres en voelt ze haar geest in haar keel.

In het boek volgen wij de schrijfster die op zoek is naar de dichteres en probeert een mooie Engelse vertaling van het gedicht te maken. Toch wordt het nergens zwaarmoedig of saai. Ze neemt de lezer mee in haar leven als moeder en huisvrouw en vooral op haar zoektocht, want haar gezinsleden leer je niet kennen. Je weet dat er een echtgenoot en vier jonge kinderen zijn, maar niet hoe ze heten. Ze schrijft met veel mooie poëtische zinnen, waardoor het lezen vertraagt, maar je wel de tekst goed tot je kan laten doordringen. Deze zinnen worden dan weer afgewisseld met haar eentonige lijstjes met huishoudelijke taken die dagelijks afgevinkt moeten worden. En juist deze tegenstrijdigheid maakt dit boek zo boeiend om te lezen.

Is een boek over een schrijfster die een zoektocht begint naar een 18e-eeuwse dichteres die een, voor ons Nederlanders onbekend, gedicht heeft geschreven boeiend om te lezen? Doireann Ní Gríofa heeft met dit boek duidelijk bewezen dat dit inderdaad zo is.