Een "dikke vinger" naar de zelfverbeteringscultus

In iets meer dan 100 pagina's zet Donner je aan het denken over de "zelfverbeteringsrace" waarin we beland lijken te zijn. Grappig en meestal raak.
Vol met verwijzingen naar o.a. 'Brave New World' van Aldous Huxley en 'Game of Thrones' maar ook naar filosoof Marshall McLuhan, bekend van "the medium is the message" (het voordeel van elk nieuw medium zal uiteindelijk omslaan in een nadeel). En elk boek wat refereert aan Buffy the Vampire Slayer krijgt van mij sowieso +1 ;-)
Rommelig is het ook, en zeker niet tot in detail onderbouwd. Of zou dat stiekem de bedoeling zijn: een "dikke vinger" naar de zelfhulpboeken waartegen Donner ageert?