Diepgang van niets

Het boek mag dan misschien een publieksprijs hebben gewonnen, maar is en blijft een soort bouquetromannetje. Uitermate gestoord aan de naïeve denkwijzen van de hoofdpersonages en de schrijfstijl. Filosofische verhandelingen in drie zinnen, flashbacks naar een bladzijde eerder en echt gevoelloze zinnen, zoals ‘Ik snuif met woeste halen de geur van dor gras op. Het is bijna niet te bevatten.’. Wat is niet te bevatten? Liefhebbers van dit genre zullen het niet met me eens zijn, maar ja… als je plot is samengevat in de zin ‘De waarheid ramt me vol in de buik.’ en daarna de lezer pas uitleg krijgt… dan is 1 ster nog veel.