Kun je ooit weglopen voor jezelf?

Na het eerste boek van RiNi Pietersen: Weglopen voor een leven, las ik ook het tweede deel, Weglopen voor jezelf. Hoewel het een vervolg is op het eerste boek, kan het ook prima los daarvan gelezen worden.
In dit verhaal krijgen twee personages uit het eerste deel een centrale rol: Jeanne en Xavier. Zij vluchten voor hun verleden naar Brazilië, waar ze proberen een nieuw bestaan op te bouwen. Maar het verleden laat je niet zomaar achter. Jeanne en Xavier zijn al sinds de kleuterschool boezemvrienden en gaan door het vuur voor elkaar. Beiden zijn op zoek naar liefde en naar een nieuw begin.
In Brazilië probeert Jeanne eindelijk een leven te leiden zoals zij dat zelf wil, zonder zich te laten manipuleren of voor het karretje van anderen te laten spannen. Xavier daarentegen worstelt met zware trauma’s: zijn moeder kwam om bij een brand en zijn jeugd werd getekend door mishandeling door zijn stiefmoeder. Om zijn pijn te verdoven grijpt hij regelmatig naar alcohol.
Hoewel beiden de liefde lijken te vinden, blijft Jeanne voor Xavier altijd op de eerste plaats komen. De vraag is of hun hechte vriendschap bestand is tegen alles wat ze meemaken.
De personages zijn goed uitgewerkt, waardoor je hun onzekerheid, pijn en angst als lezer duidelijk voelt. Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit het perspectief van Xavier en Jeanne, waardoor je een goed beeld krijgt van hun levens en van de manier waarop hun verleden hen blijft achtervolgen. Jeanne legt haar herinneringen vast op haar laptop, als een manier om haar gedachten te ordenen. Persoonlijk vond ik dit een van de meest interessante elementen van het boek.
In deze psychologische roman spelen vriendschap, liefde, wantrouwen en jaloezie een belangrijke rol. Hoewel het verhaal af en toe wat vertraging kent, blijft het boeien en wil je blijven doorlezen tot aan het verrassende einde.