Hoe levens met elkaar vervlochten zijn

Ik heb de psychologische roman Het kleine huis aan de Fazantlaan van Ineke Bouwer gelezen.
Twee vrouwen. Twee levens zonder raakvlakken, zo lijkt het. Schijn bedriegt.
Deze ondertitel maakt mij nieuwsgierig en roept vragen op. Direct wil je weten wat die vrouwen met elkaar verbindt. Ook de flaptekst nodigt uit om dit boek te lezen. Die verraad al één van de overeenkomsten tussen de vrouwen, namelijk een grote liefde voor tuinieren. Verder kom je iets meer te weten over Merel, een van de hoofdpersonen in dit verhaal. Over Suze wordt nog niet veel prijsgegeven. De vraag aan het eind van de flaptekst - Heeft ze medelijden met haar vroegere buurvrouw of speelt er meer? - suggereert dat er veel meer speelt dan je in het begin vermoedt. Gaandeweg ontdek je als lezer welke onverwachte raakvlakken deze vrouwen nog meer hebben.
De cover past goed bij het verhaal waarin de liefde voor tuinieren een van de connecties is die de twee vrouwen bindt. De mooie donkerode rozen scherp op de voorgrond met hun venijnige doornen, suggereren dat er scherpe randjes aan dit verhaal zitten.
Het kleine huis aan de Fazantlaan bestaat uit twee delen. Het eerste deel gaat over Merel, die in dezelfde straat woonde als Suze, tot haar man Evert plots overlijdt en ze alles kwijt is, als blijkt dat Evert diep in de schulden zat. Ze moet haar leven zelfstandig weer op de rit zien te krijgen.
Merel en Suze komen in contact met elkaar door de schitterende tuin met rozen van Suze. Beide vrouwen zijn tuinliefhebsters. Merel is haar tuin kwijt en Suze geeft Merel de kans om voor een deel van hun grote tuin een nieuwe tuin te ontwerpen en te onderhouden.
Beetje bij beetje kom je meer te weten over het verleden van Merel en de rol die Evert, haar overleden man daarin heeft gehad. Ondanks een huwelijk van 30 met een narcistische man, en alle tegenslag die ze te verwerken krijgt, komt de naïeve Merel steeds sterker in haar schoenen te staan.
Het tweede deel gaat over Suze en haar man Herald. In plaats van in het grote huis, wonen zij voornamelijk in het kleine huisje in hun tuin. Beiden zijn ze gek op tuinieren.
Suze lijkt een stugge ontoegankelijke vrouw die niet met zich laat sollen. Het deel over Suze neemt mij meer mee dan dat van Merel. Ik vond het ontroerend hoe Suze ondanks haar traumatische jeugd zoveel liefde heeft voor haar autistische man Herald en hun zoontje Barry. De worsteling met haar verdriet is aangrijpend.
Wat was dit boek een mooie leeservaring. Het verhaal waarvan ik eerst dacht dat het wat voortkabbelde, werd steeds interessanter en aangrijpender. Ineke bouwer heeft een beeldende schrijfstijl. In beide delen van het boek, staan de hoofdpersonen heel dichtbij. Je voelt intens met ze mee.
Doordat ik midden in een verhuizing zat, kon ik het boek helaas niet in een ruk uitlezen, maar hierdoor heb ik wel langer van het verhaal kunnen genieten. Het verhaal met de aangrijpende thema’s als dementie, autisme en misbruik en liefde liet me niet los tussen de leesmomenten door.