Tien vragen aan Inge van Prooijen en Hanneke Meier

op 13 februari 2026 door Hebban Crew

Tijdens de Week van de Nederlandse Thriller interviewen we verschillende auteurs over hun nieuwste boek, de ingrediënten van een perfecte thriller en het boek dat nu op hun nachtkastje ligt. Vandaag aan het woord: Inge van Prooijen en Hanneke Meier.

Stel jezelf voor aan de hand van drie boektitels.

Inge: De meeste mensen deugen van Rutger Bregman, Een klein leven van Hanya Yanagihara en Zonder angst van mijzelf.

Hanneke: Met De marathon van Stephen King begon op veertienjarige leeftijd mijn liefde voor thrillers én voor het werk van King. Stemmen van Naomi Rebekka Boekwijt geeft perfect mijn baan weer. En Adem van Saskia Noort: dit boek heeft een herkenbaar thema en soms is het nu eenmaal nodig om – ondanks wat er gebeurt – gewoonweg adem te blijven halen.

Wat was de aanleiding voor het schrijven van je meest recente thriller?

Inge: De titel mag ik nog niet noemen, dus we moeten het met de aanleiding doen. Die was dit keer heel persoonlijk; ik had ook het gevoel dat ik hierover móést schrijven. Eigenlijk wist ik al vanaf het moment dat ik ging schrijven dat ik ooit dit, nu nog even geheime, thema zou gebruiken, weliswaar in fictievorm. Lang was ik er nog niet klaar voor, maar samen met Hanneke lukt het wel. Alvast een minitipje van de sluier, een quote die perfect bij het boek past: 'Wie bang is in het donker, grijpt elke hand die belooft het licht te zijn'. Ik vind het heel spannend om een boek dat zo dicht bij mij staat uit te brengen, en tegelijkertijd voelt het ook best bevrijdend. Schrijven (juist ook fictie!) kan helpen met het verwerken van dingen waar je in een feitelijk relaas niet de woorden voor hebt.

Hanneke: Inge en ik wilden graag samenwerken en de overkoepelende thema's die we uiteindelijk in ons boek hebben verwerkt raakten ons persoonlijk zo, dat we ermee verder wilden gaan. Ik kan nog niets vertellen over de titel of inhoud, maar het boek begint met de zin: 'Lieve nachtdieren'. De rest is echt nog eventjes geheim … Het duurt niet lang meer!

Als we zouden inbreken op je streamingaccounts, wat zouden we dan over jou ontdekken?

Inge: Op Spotify dat ik veel te veel zielige muziek luister, veel singer-songwriters. Ik ga goed op Damien Rice. Op Videoland: dat ik, net als bijna iedereen, dol ben op B&B. En in de NPO-app zie je dat ik erg fan ben van de wat kneuterige programma’s in een langzaam tempo (We zijn er bijna, bijvoorbeeld).

Hanneke: Helemaal niets, want ik heb geen streamingaccounts, haha. Wel luister ik erg graag naar volledige albums, zoals Parachutes van Coldplay, OK Computer van Radiohead en Idols van Yungblud. Op mijn ebook kun je voornamelijk thrillers vinden, maar ook enkele feelgoodtitels.

Wat is je favoriete thriller?

Inge: Ik heb meerdere favoriete thrillers, maar als ik er nu één moet kiezen, dan is dat Een anonieme vrouw van Sarah Pekkanen en Greer Hendricks, ook een schrijversduo, net als Hanneke en ik in onze nieuwste thriller. De sfeer in dit boek is beklemmend en ongrijpbaar; je voelt continu dat er iets niet klopt. En de plot bleef nog lang bij me hangen.

Hanneke: Mijn favoriete thriller is 22-11-1963 van Stephen King. Deze maakt na vijf herleesrondes nog steeds indruk op me. De manier waarop hij de personages vorm heeft gegeven en hoe zij zich ontwikkelen vind ik fenomenaal. Het verhaal zelf is zo goed doordacht en spannend, en de romantische verhaallijn vind ik prachtig. Zo zou ik ooit willen kunnen schrijven.

Elevator pitch: vertel in het kort waar je nieuwste thriller over gaat.

Inge: Omdat ik nog niet te veel mag verklappen over het boek dat er (bijna, bijna!) aankomt, wordt het een heel cryptische pitch. Zo één die meer vragen oproept dan antwoorden geeft, maar daar gaan we: het gaat over angsten en de maatschappelijke angst voor angst. Over beloftes die ertoe doen, die je overhalen zonder al te veel moeite. Over groepen, veiligheid, onveiligheid. Over vluchten en weer thuiskomen. Over de waarheid vinden, maar ook weer verliezen.

Hanneke: Het boek van Inge en mij komt er dus bijna aan! Er komen bijzondere en mooie thema’s aan bod, zoals vriendschap, loyaliteit, angsten, vluchten en thuiskomen. Maar ook het ergens bij willen horen. Een menselijk verlangen waarvan het soms niet makkelijk is om te kunnen realiseren, maar wat wel erg belangrijk kan voelen.

Je moet kiezen: een novelle van 88 pagina's of een stevige roman van 700+ pagina's.

Inge: Een novelle! Ik schreef eerder Strandhuis, een vervolgnovelle op De bonusmoeder, dat smaakt echt naar meer. Het is lastiger dan je denkt om in een kort verhaal begin, midden en eind goed te doseren. Daardoor ook juist uitdagend. Zo’n heel dikke pil is ook niets voor mij. Ik heb meer ideeën dan tijd om ze uit te werken, dus dan liever een aantal novelles dan één dik boek.

Hanneke: Als ik echt niet voor een roman van 300 pagina’s mag kiezen, zou het een novelle worden. Dat voelt minder ingewikkeld dan zo’n dikke pil, op de een of andere manier. Begrijp me niet verkeerd, een novelle is echt niet makkelijker te schrijven dan een roman, zeker niet! Juist het feit dat je minder woorden hebt om je personages te kunnen vormen, de spanning op te bouwen en de plot uit te werken, is dat compacte een grote uitdaging. Ik heb een aantal novelles op mijn naam staan (De 'Lucy'- en 'Target'-series en Hoog) en het was echt heerlijk om aan die verhalen te werken. Een roman is waanzinnig, maar erg complex om te schrijven. Ik heb twee jaren aan De perfecte dochter gewerkt en dat was 'slechts' de helft van die stevige roman waar jullie om vragen. Maar als ik dus toch een thriller van 300 pagina's zou mogen kiezen, dan teken ik daar direct voor!

Als je vier mensen (dood of levend) zou mogen uitnodigen voor een diner, wie zouden dat dan zijn en waarom?

Inge: Adriaan van Dis; ik ben gefascineerd door de manier waarop hij netjes, rustig en duidelijk praat. Ik weet niet of hij het met me eens is, maar ik vermoed dat ik best wat levenslessen van hem wil overnemen. Mijn moeder, omdat ze alles in een is, en ze zal me de hele tijd helpen herinneren dat ik niet te veel onder de indruk moet zijn van alle mensen om me heen; daar word ik rustig van. En Damien Rice, zijn songteksten zijn prachtig. Hij is misschien niet het vrolijkste mens op aarde, maar wel een heel interessant mens. En Nicolette van Dam. Zij postte vorig jaar een story waarin ze deelde dat ze mijn boek De bonusmoeder had gelezen en dat ze het een heerlijke thriller vond. Ik denk niet dat ze weet wat dat voor mij heeft betekend. Mijn boek kreeg een boost en dat is als auteur zo fijn. Je wilt schrijven, maar ook gelezen worden.

Hanneke: Mijn opa. Hij is in de week voor mijn geboorte overleden, dus ik heb hem nooit gekend, maar wat ik nu van mijn ouders terug hoor, is dat ik veel op hem lijk. We houden beide van muziek, zijn allebei creatief. Ik zou daar graag met hem over in gesprek gaan, en bespreken hoe hij dat in zijn leven vormgaf. Dan zou ik ook heel graag met Freddie Mercury aan tafel zitten. Een muzikaal genie met, volgens mij, een warm hart. Ik zou ook met hem willen spreken over muziek, maar dan vooral wat hij van de hedendaagse muziek vindt, en wat hij nog zou willen componeren. Uiteraard kan een etentje met Stephen King niet ontbreken, maar ik denk dat ik dan te nerveus zou zijn om ook maar iets aan hem te vragen, haha. Als laatste zou ik graag met mijn zoon (8) aan tafel willen zitten als hij volwassen is, een kijkje in de toekomst dus. Ik ben nu al zo benieuwd hoe zijn leven vorm gaat krijgen, of hij gaat doen wat hij nu later wil worden (grootmeester in schaken) en, het belangrijkste, of hij gelukkig is.

Waarmee onderscheidt de Nederlandstalige thriller zich van vertaalde thrillers?

Inge: Vaak is er meer ruimte voor herkenning, om je met een verhaal of de personages te identificeren. Niet alleen qua maatschappelijke thema’s en actuele onderwerpen, maar ook wat betreft de setting van het verhaal en culturele gebeurtenissen.

Hanneke: Wat mij betreft door de herkenbaarheid. Een dorpje, een stad in Nederland. Typische gebruiken die iedereen kent. Het is wat mij betreft gemakkelijker om me te verplaatsen in de wereld van het hoofdpersonage. Het zou mij zelf ook kunnen overkomen en dat zet me aan het denken. Daarnaast vind ik dat er belachelijk veel talent in Nederland rondloopt!

Wat zijn volgens jou de ingrediënten van een perfecte thriller?

Inge: Voor mij persoonlijk: geschreven in de ik-vorm, tegenwoordige tijd (vind ik het lekkerste lezen). Actie is fijn, maar nog veel belangrijker zijn plotwendingen waar mijn mond van openvalt, waar ik nog lang over blijf nadenken, en door het boek heen een mysterieuze sfeer. Allemaal dingen waar je tijdens het lezen je vinger niet op kunt leggen, tot ze op het laatst op hun plek vallen.

Hanneke: Niet te veel verschillende personages, geen rechercheur die een moordzaak moet oplossen, een verhaal waarvan je de puzzelstukjes zelf in elkaar kunt leggen (en het uiteindelijk compleet bij het verkeerde eind hebben natuurlijk), een beetje romantiek en spice én een einde waardoor het verhaal is afgerond.

Welk boek ligt er nu op je nachtkastje?

Inge: Ik lees veel op mijn e-reader, ik luister ook veel. Maar ik heb op dit moment wel een fysiek boek naast mijn bed liggen: De sterkste zus van Angelique Haak. Gesigneerd ook nog (ik was op haar boekpresentatie). Een heel sterk boek over femicide, een actueel thema.

Hanneke: Op dit moment Een halve leugen van Loes den Hollander. Ik ben nog niet ver genoeg om er inhoudelijk al iets over te kunnen vertellen, maar het leest in ieder geval heerlijk door!