Lezersrecensie
Oorlog, vriendschap, liefde
Wanneer een schrijver een onderwerp dat je in eerste instantie niet echt ligt toch boeiend weet te maken, doet ‘ie iets goed.
Prins van de wolken van Riotta gaat over oorlog, en vooral de strategieën die daarbij komen kijken. Kolonel Terzo is expert op dat gebied, terwijl hij zelf nog nooit gevochten heeft of zelfs maar een dode heeft gezien. Hij woont in Palermo met zijn zieke vrouw Emma en door haar toedoen kunnen de twee jonge, verliefde dorpsgenoten Salvatore en Fiore elkaar bij hen thuis stiekem ontmoeten.
Ik ben normaal niet zo van de geschiedenis en ook niet van oorlog, maar de manier waarop Terzo dit zo verhalend overbrengt aan zijn toehoorders, en daarmee ook aan de lezer, is heel boeiend. Vooral de strategische invalshoek hierin is interessant, want wat voor levenslessen trek je hieruit? Dat is ook gelijk de zoektocht in dit boek: welke lessen kun je trekken uit eerder gevochten oorlogen die toepasbaar zijn op het leven?
Het wordt nog boeiender als Terzo en zijn vrienden ineens onverwacht zelf midden in de strijd belanden. Terzo kan nu eindelijk toepassen waar hij al die jaren aan gewerkt heeft, als ze vast komen te zitten tussen rebellen aan de ene zijde en het leger aan de andere zijde.
Nu lijkt het misschien een oorlogsboek, maar dat is lang niet alles. Het gaat ook over liefde en vriendschap. Het is een bijzondere groep personages, die je allemaal al snel in je hart sluit. Dat komt misschien omdat er weinig kwaad in zit.
Het boek is wat langzaam en simpel geschreven, personages blijven wat aan het oppervlak en toch is dat juist de schoonheid van dit verhaal: geen poespas, geen diepgaande beschrijvingen en weelderige woorden, en toch raakt het. De personages halen het verhaal van een analyserende, afstandelijke manier van oorlog beschrijven naar iets menselijks. Zelfs het personage Campari, dat het hele boek door terugkomt zonder zelf aanwezig te zijn, voegt iets wijs en vriendschappelijks toe.
Prins van de wolken is geen boek dat je even snel doorleest - wellicht als je wat meer thuis bent in verschillende veldslagen wel - maar dat is helemaal niet erg. Sommige boeken moet je nou eenmaal iets langzamer lezen om ze goed door te laten dringen. Het is wel een boek dat een mooi, afgerond gevoel achterlaat, en hoewel het veel over oorlog gaat, blijft juist het belang van menselijke connectie je bij.
Prins van de wolken van Riotta gaat over oorlog, en vooral de strategieën die daarbij komen kijken. Kolonel Terzo is expert op dat gebied, terwijl hij zelf nog nooit gevochten heeft of zelfs maar een dode heeft gezien. Hij woont in Palermo met zijn zieke vrouw Emma en door haar toedoen kunnen de twee jonge, verliefde dorpsgenoten Salvatore en Fiore elkaar bij hen thuis stiekem ontmoeten.
Ik ben normaal niet zo van de geschiedenis en ook niet van oorlog, maar de manier waarop Terzo dit zo verhalend overbrengt aan zijn toehoorders, en daarmee ook aan de lezer, is heel boeiend. Vooral de strategische invalshoek hierin is interessant, want wat voor levenslessen trek je hieruit? Dat is ook gelijk de zoektocht in dit boek: welke lessen kun je trekken uit eerder gevochten oorlogen die toepasbaar zijn op het leven?
Het wordt nog boeiender als Terzo en zijn vrienden ineens onverwacht zelf midden in de strijd belanden. Terzo kan nu eindelijk toepassen waar hij al die jaren aan gewerkt heeft, als ze vast komen te zitten tussen rebellen aan de ene zijde en het leger aan de andere zijde.
Nu lijkt het misschien een oorlogsboek, maar dat is lang niet alles. Het gaat ook over liefde en vriendschap. Het is een bijzondere groep personages, die je allemaal al snel in je hart sluit. Dat komt misschien omdat er weinig kwaad in zit.
Het boek is wat langzaam en simpel geschreven, personages blijven wat aan het oppervlak en toch is dat juist de schoonheid van dit verhaal: geen poespas, geen diepgaande beschrijvingen en weelderige woorden, en toch raakt het. De personages halen het verhaal van een analyserende, afstandelijke manier van oorlog beschrijven naar iets menselijks. Zelfs het personage Campari, dat het hele boek door terugkomt zonder zelf aanwezig te zijn, voegt iets wijs en vriendschappelijks toe.
Prins van de wolken is geen boek dat je even snel doorleest - wellicht als je wat meer thuis bent in verschillende veldslagen wel - maar dat is helemaal niet erg. Sommige boeken moet je nou eenmaal iets langzamer lezen om ze goed door te laten dringen. Het is wel een boek dat een mooi, afgerond gevoel achterlaat, en hoewel het veel over oorlog gaat, blijft juist het belang van menselijke connectie je bij.
1
Reageer op deze recensie
