Mooi inzicht in een ander mens

Met verbazing heb ik recensies in kranten en op Hebban gelezen over dit boek, waarin het wordt afgekraakt als te lang(dradig), weinig subtiel en dat het niet vlot zou lezen.
Ook vertellen sommige commentaren over ‘hapklare brokken’ voor ‘het grote publiek’.
(Valt het je op dat deze commentaren elkaar tegenspreken? En dan; hoe knap is het om zoiets als een psychose en eenn bipolaire stoornis zó te kunnen verwoorden dat het leesbaar wordt voor het grote publiek?).

Afijn, ik ben het hier absoluut niet mee eens.
Ik heb het boek in een dag uitgelezen, juist omdat ik het niet kon wegleggen, juist omdat het niet langdradig is en juist omdat het heel vlot leest.

Ik vond het juist ongelooflijk knap hoe gedetailleerd de veranderingen in Simon worden beschreven en hoe dat bij Leo binnenkomt. Als je er als partner middenin zit, kan het haast niet anders dan dat je het zo ervaart; tergend langzaam alsof je naar een vertraging zit te kijken, terwijl de tijd in werkelijkheid razendsnel voorbijvliegt en je je afvraagt wanneer die veranderingen hebben plaatsgevonden.
Ook de twijfel van Leo over wanneer je aan de bel gaat trekken, wanneer iets niet meer ‘normaal’ is: ik vind het ongelooflijk goed neergezet.

Is het een literair hoogstandje? Ach, waarom zou dat belangrijk zijn? Is het niet veel belangrijker dat je een prachtig inzicht krijgt in een ander mens, zodat je wellicht inziet dat je niet zo snel een oordeel over een ander moet vellen?