Touch her and......

Soms koop je een serie puur voor de edges…
voor de vibes…
voor dat *donkere maffia-gevoel* dat je boekenkast meteen interessanter maakt.

En dan lees je het eindelijk —
en blijkt het ook nog eens héél goed te zijn.

Payton vluchtte op haar zeventiende uit een situatie waar niemand in zou moeten zitten.
Nu leeft ze stil. Onzichtbaar. Afgesloten.
Een klein appartement, een baan in een coffeeshop, net genoeg om te overleven.
Geen vrienden. Geen vangnet. Geen veiligheid.

Tot er op een avond een man via haar openstaande balkondeuren binnenkomt.

En in plaats van angst…
voelt ze iets anders.

Nero is op de vlucht voor de politie. Klimt naar de tweede verdieping om uit handen te blijven van de wet —
maar zodra hij Payton ziet, weet hij één ding:

Hij wil haar.
En hij laat haar niet meer gaan.

Wat ik niet had verwacht?
Dat ik in het begin zó moest lachen. De plagerijtjes van zijn vriend over zijn overduidelijke verliefdheid? Heerlijk.
Die droge humor tussen al het maffia-geweld maakt het verhaal verrassend luchtig.

Maar vergis je niet.
De spanning tussen Payton en Nero… die voel je.
Langzaam opgebouwd. Intens. Bezitterig. Donker.

En net toen ik dacht: *oké… komt er nog iets groots?*
Werd ik volledig op mijn wenken bediend.

Dit is een dark maffia romance met humor, spanning, protectiveness en die heerlijke “he falls first”-energie.