Een boek vol emoties dat even tijd nodig heeft om te bezinken.

Krakau 1942, tijdens volle nazibezetting heeft Ella een comfortabel leven door de connecties van haar stiefmoeder met de Duisters. Op hetzelfde moment overleeft Sadie in de riolen onder Krakau. Beide meisjes hebben niets gemeen en toch groeit er een onwaarschijnlijke en hechte vriendschap tussen hen. Samen dromen ze van de vrijheid na de oorlog. Samen gaan ze de dagelijkse strijd aan om te overleven.

Pam Jenoff is een Amerikaanse professor in de rechten en auteur van verschillende oorlogsromans. In het verleden heeft ze zelf in Krakau gewoond en gewerkt. Haar boeken kenmerken zich door emotie, spanning en onverwachte plotwendingen.

Het verhaal wordt afwisselend verteld door Sadie en Ella, het hoofdstuk gaat steeds verder waar het vorige gestopt is. Je duikt meteen in het verhaal en je blijft erin zitten tot het einde. Er zijn geen saaie of langdradige stukken. Emotie en spanning wisselen elkaar af. De auteur slaagt erin om je deel van het verhaal te maken, je voelt, ruikt, ervaart wat de personages ervaren vanuit je zetel. Het boek is heel filmisch geschreven. Het verhaal werd in de Ik-stijl geschreven. Persoonlijk vind ik dat goed passen bij dit verhaal. Het doet je meeleven/inleven met de personages.
De auteur bouwt het verhaal mooi, chronologisch op, het plot is verrassend.

Het enige minpuntje aan dit verhaal vind ik de cover die niet bij het verhaal past. In heel het verhaal komt er geen meisje van een jaar of 10 voor. Beide meisjes zijn 19 jaar. Ik heb dit niet laten meetellen voor de sterren, omdat dit een keuze van de uitgeverij is en niet van de auteur. De originele cover past veel beter bij het verhaal.

Een prachtig, ontroerend verhaal vol moed, liefde en vriendschap te midden van Wereld Oorlog 2. Het verhaal komt binnen en vraagt wat tijd om te laten bezinken.