Een lach en een traan, maar vooral heel veel mooie woorden!

Voor haar tiende verjaardag krijgt Doris een rood leren adresboekje van haar vader. In dit adresboekje schrijft ze alle namen op van de mensen die haar leven doorkruisen en er een stempel op achterlaten. Wanneer Doris 96jaar is en voelt dat het einde nadert begint ze haar memoires neer te schrijven voor haar nichtje Jenny. Ze doet dit aan de hand van haar rode adresboekje.

Het verhaal is origineel als een blog begonnen. Het werd zo'n succes dat het een roman geworden is.

Het boek speelt zich afwisselend af in het heden en het verleden. Het heden wordt eerst vanuit het oogpunt van Doris verteld en later in het boek vanuit het oogpunt van nichtje Jenny. Het verleden wordt altijd vanuit het oogpunt van Doris verteld. Het vele verspringen, vaak in korte hoofdstukken, verloopt heel vlot. Het is een vloeiend verhaal dat vlot leest, vooral doordat er een duidelijke chronologie in zit.

In het boek wordt er veel over en met liefde geschreven. Toch wordt het verhaal nergens te zeemzoet.

Het rode adresboek is een prachtig geschreven verhaal met mooie levenslessen en een zachte toets van liefde.