Wie bepaald wat een wonder is?

In Groningen is het jaar 1219 een inwijdingsceremonie aan de gang: de jonge Margaretha laat zich inmetselen in een kluis in de kerk, geheel op haar eigen verzoek: ze heeft haar omgeving ervan overtuigd dat het haar roeping is om de recluse van Groningen te zijn.

Sommige mensen zijn sceptisch, is dit wel de ware reden? Heeft zij het in zich om een steun te zijn voor de stadjers? Of probeert zij soms iets te verbergen? Aan Margaretha om zich te bewijzen.

In de loop der maanden blijkt door haar kennis over kruiden en de toepassing daarvan dat zij niet alleen de hulpvragers aan haar kluis van met een luisterend oor van dienst kan zijn, het is ook praktisch voor eigen gebruik, Vermoedelijk staat dat de religie die zij uit dient te dragen niet in de weg. Verbond men dat toen nog niet aan hekserij?

Toch wel handig een recluse in de stad laten de burgers aan het kerkelijke gezag blijken, al zijn er ook personen die de spiedende ogen vanuit de kluis liever uit het straatbeeld zien verdwijnen. De jongedame blijkt toch niet zo een onderdanig karakter te bezitten als wat men in de kerk wilde inmetselen. Zit Margaretha wel veilig in de kluis?

Annemarie Ros heeft haar debuut dankzij haar achtergrond als mediëvist vormgegeven in een vlot leesbaar verhaal over hoe men in de 13e eeuw omging met religie en de machtsverhoudingen die daarbij gangbaar waren. Leerzaam en vermakelijk. Lees zeker ook het nawoord.

En wat is nou eigenlijk het wonder? Een reliek dat door een kijkgat geschoven is, een lek in het dak, de persoon in de kluis of net datgene wat de omstander voor conclusie trekt? Het is aan de lezer om daar zelf een oordeel over te vormen.