Hoe dun kan de scheidlijn tussen een hospita en diens kostgangers zijn?

Engeland, begin jaren 20 van de twintigste eeuw, is weer aan het opkrabbelen van de wonden uit de Grote oorlog.
Dit geld niet enkel voor de fysieke slachtoffers en veteranen, maar ook voor degene die thuis de boel gaande hielden.

Zo ook Frances Wray, een alleenstaande dochter die het als haar plicht beschouwd om haar moeder te ondersteunen in het grote vervallen ouderlijke huis in Zuid-Londen. Na de dood van haar vader bleven zij berooid achter en voelen zich genoodzaakt kostgangers in huis te nemen.

Die kostgangers zijn Lilian en Leonard Barber. Kun komst brengt gemengde gevoelens in Frances naar boven. Deels veroorzaakt door de reden waarom zij in haar late twintiger jaren nog niet gehuwd is.

Wanneer een van de kostgangers plotsklaps overlijdt moet Frances een beslissing nemen die zij voor de rest van haar leven met zich mee zal dragen. Maar of dit de juiste keuze zal blijken?

Dit verhaal van Sarah Waters is verdeeld in 3 delen. Het eerste en laatste deel staan vol met uitgebreide beschrijvingen van de setting waarbij heel gedetailleerd de sfeer, de omgeving en wirwar van gevoelens de hoofdpersoon weergegeven worden. Helaas haalt dit de vaart uit het verhaal. Dit boek had rustig 200 pagina’s korter gemogen zonder dat dit afbreuk doet aan de boodschap.

Wat Waters wel goed neerzet is de worsteling van hoe iemand die niet meegaat met de stroom gewoonweg omdat dit niet in diens natuur zit terwijl de maatschappij nog te veel vasthoudt aan een oudere tijdsgeest waarin tolerantie nog ver te zoeken is.