Niet zo duister als verwacht

Ik kan me vaag herinneren dat ik dit boekje ooit gelezen heb, lang geleden, op een druilerige zondagochtend, waarschijnlijk. Maar toen ik vanochtend om 6 uur rechtop in bed zat, vond ik het het perfecte moment om het nog een keer te lezen, jaren ouder.

De editie die ik gelezen heb stamt uit 1994, in combinatie met het origineel lijdt dat tot zeer ouderwets taalgebruik, maar gek genoeg vond ik het bijzonder makkelijk om daar doorheen te lezen. Er zaten een paar woorden in die ik niet helemaal thuis kon brengen, maar de context was daarbij zeer behulpzaam.

Ik ken Jekyll en Hyde zelf vooral van de musicalversie die ervan gemaakt is, maar van die versie is maar weinig terug te vinden in het oorspronkelijke verhaal. Het grootste deel van het verhaal wordt van buitenaf verteld, waarbij de daadwerkelijke verklaring aangaande wat er gaande was in slechts 10 pagina's in briefvorm wordt gegeven.

Hierdoor heeft het boek weinig sinister of duister. Het is wel een interessant concept dat op een hele interessante manier is uitgewerkt, waardoor het niet lastig is te snappen waarom Jekyll en Hyde nog steeds tot onze verbeelding spreekt.

De volgende klassieker die ik ga lezen is Dorian Gray. Maar ik vermoed dat me dat niet in een paar uurtjes gaat lukken.