Ik krijg bijna zin om verder te kijken

Ergens tijdens seizoen 3 ben ik afgehaakt. Ik heb heus nog wel plannen om verder te kijken, maar ik kijk al niet heel graag series en als ik eenmaal achterloop, dan betekent dat meestal het begin van het einde. Ik was echter nog wel heel benieuwd naar dit boek en aangezien het zich afspeelt tussen seizoen 2 en 3 wist ik zeker dat ik nog prima kon volgen.

Net als zijn voorganger leest dit boek als een trein. Dat komt deels door het format, waarbij het boek ook deels bestaat uit dagboekfragmenten en phone messages, maar dat komt ook door de hele vlotte schrijfstijl. Ik lees normaal al vrij vlug, maar dit boek had ik al helemaal in no-time uit.

Dat laatste komt overigens niet alleen door de schrijfstijl. Dat komt ook door de vaart in het plot en omdat het verhaal eigenlijk geen seconde gaat vervelen. Er gebeurt het hele boek lang van alles en hoewel wij als lezer een veel beter beeld hebben van wat er aan de hand is dan de karakters, blijft het tot aan het einde spannend.

Wat ik persoonlijk erg kon waarderen, waren de vergelijking die Jughead constant maakte met boeken en met tv shows of films. Hoewel het boek in zekere zin behoorlijk wat cliches gewoon volgde, was heel duidelijk dat zowel de auteur als de karakters zich hier ook heel erg van bewust waren. Ze wisten dat wat ze deden niet altijd slim was, maar ze deden het toch.

Daarnaast was ik erg blij met hoe de emoties van de karakters, en met name Archie, werden neergezet. Er werd absoluut niet gedaan alsof Archie een stoere vent was die het allemaal niks kon schelen. Hij was echt van slag en leed toch aan een soort van ptss. Ik merkte ook dat het met name de emoties en gevoelens van de hoofdrolspelers waren die het verhaal echt spannend maakten. Hun paniek, onzekerheid en angst was heel goed voelbaar.

Ergens begon het tijdens het boek toch weer te kriebelen om verder te kijken. We gaan zien of het er nog van komt. Misschien. Ooit.