Levensecht

Wow...ik weet niet zo goed waar ik mijn review moet beginnen. Al vanaf de allereerste bladzijde greep het boek me vast, sprak het me aan en liet het me ook niet meer los. Het boek kwam als het ware binnen en ik heb van elk woord, elke letter, elke zin en elk puzzelstukje intens genoten. Het is zo mooi geschreven, het is zo mooi omschreven, het is zo mooi beschreven. Er wordt een hele mooie, bijzondere en wonderlijke wereld gedeeld met mij als lezer en ik vind het een hele grote eer om het te lezen, zo voelt het voor mij.

De hoofdpersoon voelt zo echt en tastbaar. Ze is zo menselijk, zo reëel, zo aanwezig. Ik heb het gevoel alsof ik haar kan tegenkomen als ik door de stad loop, alsof ze daadwerkelijk rondloopt en bestaat.
Het enige waar ik een beetje moeite mee heb is om dit echt fantasy te noemen. Ik vind het eerlijk gezegd het realisme tekort doen, de symboliek te kort doen, de echtheid te kort doen. Het voelt voor mij niet als fantasy. Het voelt voor mij als iets wat zo voelbaar is dat ik me niet kan voorstellen dat het niet daadwerkelijk bestaat. Ik hoop dat het bestaat en dat iemand het zo waardeert en koestert als Nomi.

De wereld in mijn hoofd is kleurrijk en anders, maar de wereld van Nomi is nog veel kleurrijker en bijzonderder dan dat. Maar net als het boek "herinneringen van een denkbeeldig vriendje" voelt dit voor mij gewoon niet als fantasy. Ik weiger het als fantasy te zien. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van fantasy, maar dit...dit is anders. Dit is echt. Het voelt in elk geval heel erg echt.

Één van de mooiste boeken die ik dit jaar gelezen heb. By far! (En nee, dat zeg ik niet omdat ik het boek gewonnen heb. Wat ben ik blij dat dit boek op mijn pad is gekomen!)