Tegenvallende anti-climax

Hoewel ik niet helemaal onder de indruk was van haar dag, vond ik de zoektocht van Alysson wel interessant en smaakte de laatste scene, waarbij ze haar Willem toch weer terugvond naar meer. Ik had dan ook gehoopt dat meer in dit boek te vinden, maar helaas was dit boek absoluut niet wat ik ervan verwacht en gehoopt had.

Uiteraard wist ik dat dit boek in eerste instantie Willem's jaar zou beschrijven en zijn zoektocht naar Alysson en de weg die hem uiteindelijk naar het toneelstuk in Amsterdam leidt. Maar waar ik met Alysson nog wel oprecht meevoelde, omdat de gevoelens heel herkenbaar waren en ik ook wel echt voelde dat ze een enorme omslag had gemaakt in haar persoonlijkheid, heb ik dat gevoel na het lezen van dit boek over Willem niet.

Ik kon me op de ene of de andere manier niet met Willem verbinden. Er was niets in hem wat me aantrok, niets waarmee ik me kon identificeren en ik had niet het gevoel dat ik met hem mee kon leven of me in kon leven in wat hij doormaakte. Ik voelde het eigenlijk gewoon niet. Zijn emoties kwamen niet echt bij me binnen, maar het voelde ook niet, net als bij Alysson alsof ze ontbraken.

En de reünie waar ik zo ongelooflijk naar uitkeek en waar ik meer van wilde lezen en zien, die bleek uiteindelijk letterlijk maar één bladzijde te beslaan. Dit boek stopt op exact hetzelfde moment (vooruit, 2 seconden later) als het vorige boek. En heel eerlijk? Ik vond dat toch wel een beetje jammer...

Op naar het volgende, hopelijk een beter, boek!