veertig jaar gezwegen

Meneertje Wiegel is geschreven door Onno van Gelder Jr. en uitgegeven bij Ambilicious, Breda/Kalmthout.
De tekening op de cover is gemaakt door Roland de Volder.

Vanaf het eerste moment dat ik de cover zag van Meneertje Wiegel, was ik geïntrigeerd; hij heeft iets griezeligs, het is een klein "graatmager mannetje van nog geen 1.60 meter, met een hoge rug waardoor zijn kin op de borst schuurt" en zijn handen met lange spitse vingers geven hem helemaal een creepy aanblik.

Het boekje heeft 88 pagina's en is verdeeld in 7 hoofdstukken, die ieder een situatie schetsen van gebeurtenissen.
Het verhaal speelt zich af in Vlaanderen en wordt verteld door Pierre die met zijn ouders in een slaperig dorpje, Opsteenberghen woont, een dorp waar nooit iets gebeurd, of toch wel?.....

Meneertje Wiegel slaat zijn slag wanneer er enkele bouwkavels vrijkomen en koopt ongezien een aantal aansluitende kavels waarop hij een groot huis bouwt en dat geheel ommuurd wordt, bij de oprijlaan komt een groot hek. De dorpsbewoners zijn gechoqueerd, dat moet wel een rijk iemand zijn als je zo'n groot perceel koopt. Omdat de bewoner zich niet laat zien, is hij onderwerp van gesprek in het dorp en de speculaties zijn niet van de lucht. Hij laat wel boodschappen bezorgen en neemt een paar dames uit het dorp in dienst voor het huishouden en een tuinman, maar ze mogen onder geen beding in die ene ruimte komen, op straffe van ontslag, De deur gaat ook steevast op slot.

Pierre is negen jaar wanneer een gebeurtenis zijn leven beïnvloed.
Pierre stond bij een grote boom op adem te komen, zo hard had hij gerend, alsof de duivel hem op de hielen zat. Hij gaat nog wat dieper het bos in, dan is het veilig dacht hij.
De gebeurtenis nestelt als een zaadje in zijn hoofd, waardoor er uit zijn mond een takje groeit en hij stopt watten in zijn oren om te voorkomen dat ook daar een takje uit groeit.
Hij is verstrooid, wordt 's nachts gillend wakker badend in het zweet.

Pierre verteld over zijn jeugd en de moeizame relatie met zijn moeder. Aan zijn vader, die veel weg is en de opvoeding aan zijn vrouw overlaat, heeft Pierre ook niet veel.
Pierre is verwekt in de flower-powertijd, de periode van sex, drugs en rock en roll.
Zijn moeder is fan van Woodstock, Hair, hotpants en draagt minirokjes. Ontmoet de man die zijn vader wordt: "zij was overtuigend, hij beïnvloedbaar en aan hun dromerige wolk van wiet en hasjiesj maakte ik, weliswaar nog in volle ontwikkeling maar reden genoeg voor hun haastig huwelijk, heel snel en abrupt een eind".
Het wordt hem vaak aangewreven door zijn moeder, dat het zijn schuld is, hij had er helemaal niet moeten zijn en Pierre is blij als hij het huis uit kan om te gaan studeren en gaat zo min mogelijk naar terug, tenzij voor een verjaardag en ook dan blijft hij maar kort.

Veertig jaar later moet Pierre voor zijn werk als bedrijfsjurist naar Opsteenberghen, hij is de aangewezen persoon met zijn ervaring en dossierkennis. Het zweet breekt hem uit bij de herinneringen aan die gebeurtenis en hij had zich voorgenomen nooit meer één stap te zetten in zijn oude woonplaats.
Maar hij wil dan toch wel weten wat er met meneertje Wiegel is gebeurd.

Het verhaal is beeldend en spannend beschreven, vanaf het begin werd ik het verhaal ingetrokken en wilde meteen doorlezen. Pas tegen het eind kom je er achter wat er gebeurd is.
Een mooie zin vond ik op blz. 68: ïn het zonnige licht dat daardoor op het streelzachte tapijt viel, zag ik de bloemen van het dessin wiegen in een denkbeeldige wind".

Als Pierre thuis komt en alle gebeurtenissen aan zijn vriendin vertelt, zegt zij: "praat erover schrijf het desnoods op", en "dat heb ik gedaan, ik hoop alleen maar dat ik niet al teveel van je tijd verbeuzeld heb".

Nou ik kan zeggen dat het aangenaam lezen was, ik heb mij niet verveeld.

Ik wacht met spanning op het volgende boek Escapades"" , een bundel verhalen, die dit jaar zal verschijnen.