Om te onthouden

Om te onthouden

Het boek Als ik je vergeet van N.S. Perkins is er een om niet te vergeten. Het beschrijft de problematiek die velen met het vorderen van de leeftijd bevrezen en ondervinden. Van vergeetachtigheid tot dementie. Vroeg of laat, in dit boek vroeg. Met name de angst ervoor is het centrale thema in dit boek. Het is voor een van de hoofdfiguren, Wren, een obsessie geworden. Ze kan er niet mee omgaan, het beheerst haar hele leven. Zozeer dat ze onder geen beding wil toegeven aan haar grote liefde voor Aaron. Ze wil hem niet pijn doen, want ze weet dat een relatie met hem geen lang leven beschoren zal zijn, gelet op de haar voorspelde progressieve vorm van die vreselijke ziekte. Ze is namelijk drager van het gen voor vroegtijdige Alzheimer. Het andere grote thema is de liefde die aanvankelijk schoorvoetend, maar uiteindelijk alles overwint. Happy ending, zou je zeggen. Misschien, maar de weg ernaar toe bevat verschillende wendingen. Aaron en Wren zijn tegenpolen. De een opgevoed in een “warm nest” met veel liefde en warmte, de ander in een zorgelijke omgeving. De een leeft in een gezellige gezinssituatie, de ander woont en leeft alleen, zonder vrienden of kennissen, slechts met haar twee hondjes, terwijl bezoekjes aan haar demente en “vijandige” moeder telkens op een teleurstelling uitlopen. Het verhaal wordt, vanuit een consequent wisselend perspectief, beurtelings door de een en de ander verteld. Stukje voor stukje, beetje voor beetje wordt Wren door fijne mensen uit haar isolement gehaald. “Gesloten en verborgen kasten” gaan voorzichtig open. Ze beseft geleidelijk aan dat niet de toekomst belangrijk is, maar dat het heden ertoe doet. Mooi om te lezen. Dat maakt het verhaal ook anders dan vele andere met een soortgelijk thema, liefde met hindernissen. De vastberadenheid van Aaron slecht voor en na alle barrières die Wren opwerpt. De spanning die dat met zich meebrengt is continu voelbaar. De realiteitswaarde is groot. Bij dementie zal de een in vele gevallen voor de ander een pijnlijke beslissing moeten nemen. In het besef dat het eens zo goed was juist dan los te moeten laten, vervreemding moeten accepteren. Geluk kunnen vinden in een steeds kleiner wordende wereld en weten dat de ander er voor je is, is dan een voorrecht. En juist omdat dit hier zo mooi beschreven wordt, vergeet je dit boek niet.

Arno Walraven, 21 september (Wereld-Alzheimerdag)