Wij kunnen dit

Nelleke Noordervliet, Wij kunnen dit

Het is altijd jammer als een goed boek uit is. Zeker als het alles in zich heeft, spanning, humor, intriges. Nelleke Noordervliet laat zich niet gemakkelijk lezen; dat is juist het fijne van haar boeken. Haar taalgebruik is ongeëvenaard en haar woordenschat pure rijkdom. Passages als “zo rijk als Job, wachten op het haakje waaraan de jas op te hangen en buiten kwam de alcohol pas binnen”, geven blijk van haar taalmeesterschap. Wij kunnen dit houdt het midden tussen een wens en een constatering, een soort van Wir schaffen das van Angela Merkel. Daar houdt de vergelijking dan ook meteen op. Wij kunnen dit is een hoopvol boek over nieuwe kansen in het leven en schepen achter je verbranden. Strepen trekken. Dat de coronapandemie daarbij een prominente rol speelt, is niet verwonderlijk. Twee totaal verschillende mensen ontmoeten elkaar en proberen in hun verliefdheid hun levens aan elkaar te koppelen. Wat nog niet zo eenvoudig is. In hun verschillend zijn ontdekken ze ook overeenkomsten. Beiden in de veertig, allebei een handicap; Helen een fysieke, terwijl Leo een onverwerkt verleden met zich meedraagt. Ze staan op een keerpunt waarbij ze zich afvragen door te gaan (met de boekhandel, met hun dagelijkse doen en laten) zoals ze gewoon zijn of dat ze nieuwe wegen inslaan. Onzekerheid en koppigheid hinderen hen hun verlangens tot uitdrukking te brengen. Haar trotse, manke gang zegt alles over Helens strijdlust en kwetsbaarheid, een engel met kapotte vleugels. Leo is niet bij machte dit te doorbreken. Hij droomt van een huis met een schuilkelder waar muziek klinkt en verhalen worden verteld, waar boeken worden besproken, verwondering gevoeld, hoop gekoesterd, gelachen en gehuild, gedebatteerd en omhelsd, waar mensen graag zouden komen. Dit blijkt slechts illusie. Voor beiden lijkt het verlangen groter dan de vervulling ervan.Hun wil helpt de hoop een handje, want uiteindelijk is het een hoopvol boek dat een verrassend en happy end kent. En dat vindt een lezer altijd fijn. Ik tenminste wel.
Arno Walraven