Prima actiethriller, maar ook niet meer

Sloper zijn is een boeiend bestaan. Iedere muur die je neerhaalt, kan geheimen onthullen en uit sommige kasten tuimelt zomaar een lijk, in misdaadromans zelfs letterlijk. Never a dull moment. Maar zelfs bizar blijkt een overtreffende trap te hebben, zoals twee slopers ervaren die op een dag aan een nieuwe klus beginnen in een oud huis aan de voet van East Hill in Colchester. In de kelder ontdekken ze namelijk een kooi die van menselijke botten gemaakt is en in die kooi zit een doodsbang kind; broodmager en wild als een dier, zoals een van de mannen op een pijnlijke manier ervaart. Maar dat is nog niet alles; ze vinden meer aanwijzingen die erop lijken te duiden dat deze kelder een heuse folterkamer is. Met de jongen in de kooi mogelijk als eerstvolgend slachtoffer. Intussen loopt nauwelijks een kilometer verderop een naakte vrouw in paniek de snelweg op; met fatale gevolgen. Een verdacht sterfgeval, zoveel is al snel duidelijk. Genoeg werk dus voor de afdeling Zware Misdrijven van de recherche, meer precies voor inspecteur Phil Brennan en zijn team.

Voor de fans van Tania Carver is Brennan geen onbekende. Hij vormt professioneel en privé een paar met profiler Marina Esposito en samen hebben ze een dochtertje van een jaar. Normaal gesproken werkt dat niet, twee politiemensen die een liefdesrelatie met elkaar hebben, maar bij Brennan en Esposito ligt dat anders. In Carvers nieuwste thriller, Gekooid , is hun geluk inmiddels beangstigend groot, en Marina vraagt zich regelmatig af of er niet vroeg of laat iets gebeuren zal dat abrupt een eind maakt aan dat geluk. En dat gebeurt inderdaad. Want de kwestie van de jongen in de kooi doet Phil meer dan alle andere zaken uit zijn inmiddels rijke geschiedenis als rechercheur, maar vooralsnog lukt het hem niet te ontdekken hoe dat komt. Het maakt het in ieder geval steeds moeilijker zijn werk goed te doen; het vervreemdt hem ook van Marina. Haar angstgevoelens blijken dus terecht.

Een van de schrijvers die nooit een geheim van hun aversie jegens serial writing hebben gemaakt, is Minette Walters. In een interview met Crimezone noemde zij vooral de voorspelbaarheid die het subgenre aankleeft als belangrijkste bezwaar. Dat geldt echter niet voor Carvers nieuwste boek; althans, niet helemaal. Als je afgaat op de manier waarop de relatie tussen Phil Brennan en Marina Esposito zich ontwikkelt, zou je Gekooid zelfs een romantische thriller kunnen noemen. Ook de afwikkeling van een andere, minder belangrijke verhaallijn, die over de lesbische prostituee Donna en haar pleegkind Ben, past prima binnen zo’n kwalificatie. En dat lijkt in de verste verte niet op hoe het de gekwelde protagonisten van bijvoorbeeld Ian Rankin, Mark Billingham en Mo Hayder vergaat. Maar hoe de vork in de steel zit en hoe het boek afloopt, dat zie je al ruim voor het laatste hoofdstuk aankomen.

Gek genoeg maakt dat het lezen van dit boek niet minder aangenaam; integendeel. Door het adembenemende tempo waarin de gebeurtenissen elkaar opvolgen, heb je als lezer al snel het gevoel in een ‘rollercoaster read’ terecht te zijn gekomen en daaruit wil je pas weg als het boek helemaal uit is. Dat tempo heeft echter ook nadelen, met name voor de ontwikkeling van sommige personages. In het verhaal lopen twee foute politiemensen rond, van wie de een heel erg fout is. En dat wordt veel te snel duidelijk. Carvers boek zou aan raffinement, en dus aan kwaliteit, gewonnen hebben wanneer dat stukje bij beetje duidelijk geworden was; misschien zelfs pas op het eind. Nu weet je jammer genoeg al vrij snel wie de ‘good guys’ zijn en wie de ‘bad guys’. Opmerkelijk genoeg geldt dat niet voor de andere rechercheurs, hoe dubieus de beslissingen van hun collega'’s ook zijn.

Al met al is Gekooid een boek waarmee ik me als recensent niet goed raad wist. Ik ergerde me regelmatig aan de zwakke dialogen, de doorzichtige psychologie en het gebrek aan geloofwaardigheid. Maar aan de andere kant lukte het me maar moeilijk om het af en toe weg te leggen (life goes on, nietwaar); ik wilde doorlezen. En dat is toch een kwaliteit waarop lang niet alle thrillers kunnen bogen. Laten we het er dus maar op houden dat Gekooid een prima actiethriller is. Niet minder, maar ook niet meer.