Carver komt maar met moeite op gang

Colchester is de oudste stad van Engeland en dus een van de belangrijkste trekpleisters van East Anglia. Jaarlijks verwelkomt het stadje duizenden toeristen, die loom luieren aan de oevers van de Colne, dwalen door de smalle straatjes en zich laten vereeuwigen voor de resten van wat daar ooit door Romeinen en Normandiërs werd gebouwd. In de roman Insluiper van Tania Carver blijkt Colchester echter ook een duistere kant te hebben. Binnen het tijdsbestek van enkele weken verdwijnen er drie jonge vrouwen. Van twee van hen ontbreekt vooralsnog ieder spoor; de derde wordt al na enkele dagen gevonden: dood en vreselijk toegetakeld. Het politieteam onder leiding van inspecteur Phil Brennan staat aanvankelijk voor een raadsel, want ieder motief ontbreekt. Het enige houvast is de uiterlijke gelijkenis van de vrouwen: ze zijn begin twintig, niet echt klein van stuk en ze hebben lang donker haar. En dan is er nog dat merkwaardige verhaal dat Suzanne Perry kort voor haar verdwijning aan de politie vertelde. Ze was op een nacht wakker geworden en zag dat er iemand in haar slaapkamer stond. Vreemd genoeg kon ze zich niet bewegen. De man had haar betast en was toen verdwenen. Uiteindelijk had ze gedacht dat het een nachtmerrie was geweest, tot ze op het raam een polaroid vond die die nacht van haar gemaakt was. Eronder stond geschreven: 'Ik waak over je'.

Carver gaf haar roman de titel The Creeper mee, wat letterlijk 'insluiper' betekent. 'The Creep' was echter minstens zo toepasselijk geweest, want het is bepaald een engerd die de straten van het oude stadje in het graafschap Essex onveilig maakt. Door de perspectiefwisselingen in het verhaal komen we te weten dat de moordenaar op zoek is naar een meisje dat Rani heet, een logopediste die hij als soldaat in Afghanistan heeft ontmoet, verkracht én vermoord. Rani was begin twintig, wat langer dan gemiddeld en had lang donker haar. Maar de vrouwen die hij tot nu toe ontvoerd heeft, blijken niet in staat Rani bij hem terug te brengen. En daarom moet hij doorgaan, tot hij zijn geliefde eindelijk terug heeft gevonden. Zelfs vrouwelijke rechercheurs blijken dan niet veilig te zijn.

Insluiper is Carvers eerste thriller die in het Nederlands vertaald werd en dat is best opmerkelijk. Want haar debuut, The Surrogate, kwam meteen op de shortlist voor de prestigieuze Theakstons Old Peculier Crime Novel of het Year 2010. Desondanks durfde blijkbaar geen Nederlandse uitgever het met dit boek aan. Carver introduceert hierin het echtpaar Phil Brennan en Marina Esposito. Hij inspecteur bij de afdeling Zware Misdrijven, zij profiler, en volgens Carver een stel dat in nog heel wat boeken zou acteren. Een soort serial writing in het kwadraat, als het ware. Een slimme keus, waarin de marketingafdeling van haar uitgever ongetwijfeld een stem zal hebben gehad. Een vaste speurder zorgt doorgaans immers voor prima verkoopcijfers en met twee van dat soort types, krijg je een dubbel effect. Voorwaarde is wel ze voldoende boeiend worden gemaakt, met ieder een eigen tragiek, zoals Tom Thorne en Louise Porter in het werk van Mark Billingham.

Helaas is dat Carver niet gelukt; niet in deze roman tenminste. Ze heeft het wel geprobeerd, maar het gewetensconflict waarmee Esposito een verhaal lang moet zien af te rekenen en de huwelijksproblemen die daaruit voortvloeien, hebben iets geforceerds; alsof ze er met de haren bij gesleept zijn. Een ander minpunt zijn de zwakke dialogen, vooral in het begin van het verhaal. Carver lijkt moeite te hebben op gang te komen en moet zich regelmatig van kunstgrepen bedienen om een bepaald effect teweeg te brengen. "Ik zal maar beginnen. Het gaat ... oké Ja," zei ze, alsof ze zichzelf moest overtuigen. 'Oké. Met Josephina gaat het goed. Ik heb haar afgezet ... bij Eileen en Don. Die zijn dol op haar. Dus dat is ... dat is waar ze vanochtend is." Gelukkig raakt ze gaandeweg meer op dreef en in de laatste honderd bladzijden wordt duidelijk waarom haar boek op het omslag vergeleken wordt met het werk van Mo Hayder en Tess Gerritsen. Van mij mag er daarom best nog meer werk van Tania Carver vertaald worden: haar debuut in ieder geval, en misschien ook haar nieuwste, Cage of Bones, die vorig jaar al in Engeland verscheen.