Een leven zo ver, maar zó dichtbij gebracht

Een leven zo ver was mijn eerste kennismaking met Stedman, en wat een binnenkomer. Haar schrijfstijl is zó beeldend dat je je vanaf de eerste pagina midden in de Australische outback waant. Je ruikt de schapenstront, voelt de droogte die je neus prikkelt en hoort de paardenhoeven in de verte. De scènes zijn zo levendig beschreven dat het lijkt alsof je naar een film kijkt, compleet met een Malboro Man achtige sfeer die door het verhaal heen waait.
Het verhaal zelf is schrijnend en rauw, precies zoals het leven in die tijd geweest moet zijn. Het had zomaar echt gebeurd kunnen zijn. Stedman toont een wereld waarin geluk niet voor het oprapen ligt, waarin mensen verantwoordelijkheid dragen en roeien met de riemen die ze hebben. De keuze voor een constante derde persoon werkt bijzonder goed; het creëert afstand én nabijheid tegelijk, alsof je als toeschouwer door een camera meekijkt.
De personages groeien langzaam maar zeker onder je huid. Hun worstelingen voelen echt, nooit overdreven, en juist daardoor raakt het verhaal diep. Tussen alle ernst door zit in het begin ook een vleugje absurditeit – misschien omdat wij hier niet dagelijks hoeven uit te wijken voor kangoeroes op de weg.
Een indrukwekkend, meeslepend en verrassend menselijk boek.