Hoe wordt ik gezien in Napels in de jaren 50?

Wie de auteur Elena Ferrante is, is niet bekend. De reden voor deze keuze is dan ook onduidelijk.

Ik kan me er iets bij voorstellen, de keuze te maken om in volledige anonimiteit en vrijheid te leven, en daarnaast zo veel mensen te inspireren, ontroeren en mee te nemen in je verhalen, en daarvan getuige te kunnen zijn, dat moet heerlijk zijn.

In een geniale vriendin neemt de auteur ons mee naar een buitenwijk in het Napels van de jaren 50. Armoe is troef. Het verhaal wordt verteld door de oudere Elena die vertelt over haar vriendschap met Lila. Het verhaal start met hoe de meisjes in contact komen met elkaar en hoe hun levens verlopen tot de studententijd. Er ontwikkelt zich een stevige vriendschap, maar het leven loopt voor beiden volledig anders.

Het broek start met een namenlijst, handig en vaak nodig gehad. De beschrijving van de families uit de wijk is goed maar soms helpt de lijst om te checken wie wie ook alweer was. Want het is veel wat verteld wordt, veel verhalen in 1 met als belangrijkste rode draad de vriendschap met Lila.

Lila is een bijzondere dame, zeer slim, mooi maar keihard en een beetje vreemd. Elena kijkt enorm tegen Lila op, en wil graag gezien worden. De beschrijving van deze gevoelens zijn ijzersterk. Ik denk dat de auteur een dame is, om dit zo te beschrijven m, zou je het meegemaakt moeten hebben in de tijdgeest.

Ik begrijp dat deze serie verfilmd is, het boek leest ook als een film, nu ik erop terugkijk zie ik Napels zoals het toen geweest had kunnen zijn. Ik maak de boekenreeks zeker af en ook de serie zet ik op mijn lijst. Smaakt naar meer!