Prachtig geschreven!

Adriaan van Dis heeft 38 jaar lang een geheime relatie gehad met Eefje, zijn grote liefde.
Als Eefje ernstig ziek is wordt ze opgenomen in een hospice, zodat haar echtgenoot (in dit boek de Ander genaamd) en Adriaan allebei tijd met haar door kunnen brengen.
In dit boek beschrijft hij de laatste maanden van haar leven in het hospice.
Adriaan brengt veel tijd door bij Eefje, en verzorgd haar liefdevol.
Ze halen samen herinneringen op aan de vele reizen die ze hebben gemaakt, en beleven die reizen zo weer een beetje opnieuw, houden borreluurtjes, voeren veel gesprekken en hebben ook intieme momenten.
De krachten van Eefje nemen steeds meer af, en uiteindelijk sterft Eefje als Adriaan net even koffie aan het halen is.
Adriaan van Dis kan prachtig schrijven en dit boek staat ook weer vol met mooie zinnen, die ik soms 2 keer heb gelezen. Hij beschrijft met veel waardering de verzorging in het hospice maar ook de aftakeling van Eefje.
Toch voelt het ook een beetje ongemakkelijk om te lezen. De relatie is altijd geheim geweest en Eefje is altijd bij de Ander gebleven.
Waarom dan nu toch dit allemaal in een boek verwerken. Er wordt niet één keer negatief over de Ander geschreven, maar ik vraag me toch af wat hij van dit boek zal vinden.
Ondanks dat vind ik het echt een heel mooi boek. Iedereen krijgt een keer te maken met afscheid nemen en rouw, maar toch is er weinig geschreven over deze fase in een leven.
Het boek is grotendeels autobiografisch.
Adriaan van Dis zegt hier zelf over in het nawoord: Alles is waar, behalve datgene wat ik verzonnen heb.
Ook weer zo’n mooie zin!