Mijn lieve jongen

Mijn Lieve Jongen is een korte maar bijzonder aangrijpende novelle die nog lang blijft nazinderen. Het is zo’n verhaal dat je niet zomaar dichtklapt — het blijft stil in je gedachten aanwezig.
We ontmoeten Tuur op het strand, de enige plek waar zijn herinneringen aan zijn kleinzoon nog helder zijn. Tuur leeft met dementie, en net dat gegeven maakt het verhaal extra indringend. Zijn wereld brokkelt langzaam af, herinneringen vervagen, momenten glippen weg. Maar op het strand lijkt de tijd even stil te staan. Daar vindt hij houvast. Daar voelt zijn kleinzoon nog dichtbij.
De zee en het zand vormen meer dan een decor; ze worden een veilige plek in een hoofd dat steeds minder zekerheid biedt. De kwetsbaarheid waarmee Tuur wordt neergezet, raakt diep. Zijn verwarring, zijn verdriet, zijn vastklampen aan wat nog wél blijft — het voelt levensecht en puur.
De auteur schrijft in korte, sobere zinnen die recht naar het hart gaan. Geen overbodige woorden, geen grote dramatiek, maar ingetogen taal die des te harder binnenkomt. Mijn hart voelde met Tuur mee, bij elke gedachte en elke herinnering die hij probeert vast te houden.