Een uitputtingsslag… in het begin mooi, daarna met moeite doorgelezen

Recensie: Onze oom – Arnon Grunberg
Beoordeling: ★★★☆☆ (Indrukwekkend, maar te zwaar)
Ik heb ruim een maand over dit boek gedaan, maar de laatste 60 pagina’s waren de druppel. Arnon Grunberg schrijft een verhaal dat je echt raakt, maar helaas op een manier die je helemaal leegzuigt.
Waar het over gaat
Het verhaal van de Majoor en het meisje Lina is vanaf het begin gitzwart. Grunberg laat zien hoe wreed mensen kunnen zijn en dat er in een oorlog eigenlijk geen goede kant bestaat. De sfeer in de goudmijnen en de vreemde pop ‘Onze Oom’ vond ik sterk gevonden en erg mysterieus.
De strijd tegen de bladzijden
Hoewel het boek goed geschreven is, werd het op een gegeven moment een enorme opgave om door te blijven lezen. Er zit totaal geen hoop in het verhaal. Elke keer als je denkt dat het niet erger kan, doet Grunberg er nog een schepje bovenop. Na honderden pagina’s vol ellende en nare personages was mijn motivatie gewoon op. Het voelde niet meer als ontspanning, maar als werken.
Eindoordeel
Ik geef het boek 3 sterren. Het is knap gedaan en het zet je zeker aan het denken, maar het is ook een uitputtingsslag. Het is jammer dat ik het net niet heb uitgelezen, maar soms is een boek simpelweg te negatief om vol te houden. Een aanrader voor wie tegen een stootje kan, maar wees gewaarschuwd: het vreet energie.