Verrassend goed !

Recensie – Stad van de honden – Leon de Winter

Sommige hoofdpersonen zijn meteen sympathiek. Andere bezorgen je vanaf de eerste pagina lichte irritatie. Jaap Hollander, de neurochirurg in Stad van de honden, hoort zonder twijfel bij die laatste categorie – en juist dat maakt deze roman zo boeiend.

Jaap is succesvol, intelligent en overtuigd van zijn eigen gelijk. Hij kijkt neer op anderen, zet zichzelf op een voetstuk en redeneert zijn keuzes vooral in zijn eigen voordeel goed. Zijn zogenaamd morele principes voelen daardoor vaak minder nobel dan hij zelf denkt. Als lezer betrapte ik mezelf erop dat ik hem regelmatig onsympathiek vond.

En toch wilde ik blijven lezen.

Leon de Winter zet hem namelijk zó scherp en overtuigend neer, dat je gefascineerd raakt. Je wilt begrijpen hoe iemand zo kan denken. Waarom hij doet wat hij doet. En of hij ooit tot inzicht komt.

Het eerste deel van de roman leest als een psychologisch portret, met interessante inkijkjes in de wereld van de neurochirurgie en subtiele verwijzingen naar afkomst en identiteit. De schrijfstijl is vlot en toegankelijk; het verhaal trekt je moeiteloos mee.

Halverwege neemt het boek echter een onverwachte afslag. Zonder te veel te verklappen: de realiteit begint te schuiven en het verhaal krijgt een meer symbolische, bijna surrealistische lading. Die wending verraste me, maar gaf het boek juist extra diepgang. Wat eerst een realistisch karakterportret leek, verandert langzaam in iets existentiëlers.

Een innerlijke confrontatie. Een afrekening. Een zoektocht.

Dat maakt Stad van de honden geen doorsnee roman, maar een gelaagd verhaal over ego, schuld en de vraag wat er overblijft als je jezelf écht onder ogen moet komen.

Het enige minpunt vond ik dat de bijpersonages wat minder uitgewerkt blijven. Toch stoorde dat nauwelijks, omdat Jaap zo’n sterke en dragende hoofdpersoon is.

Een knap geschreven, eigenzinnig boek dat me in drie dagen volledig opslokte en nog lang bleef nazinderen.

★★★★☆
Absoluut de moeite waard.