Machteloosheid

Het verhaal vond ik mooi, al waren er een paar momenten waarop ik me totaal ergerde. En toch zijn het dingen die in het echte leven ook gebeuren. De vraag is alleen of het in dit verhaal thuishoort of dat de schrijfster dat beter had kunnen bewaren voor een ander boek.

Wat had ik bijvoorbeeld een verschrikkelijke hekel aan de juf. Kinderen lachen Mila uit om haar traktatie en de juf doet daar niks mee. Ik zie dat als pestgedrag negeren. Vervolgens komt Eline nieuw in de klas en zegt de juf tegen Mila dat Eline dyslexie heeft en het leren haar niet zo makkelijk af gaat. Ik zie dat als een kind voor schut zetten. Mila geeft Eline bijles op verzoek van de juf. De juf deelt de toetsen uit, geeft een onvoldoende aan Eline met de opmerking "jammer" en een voldoende aan Mila met de opmerking "ons taalwonder". Ik zie dat als kinderen tegen elkaar opstoken. En zo komen er meer situaties aan bod, zoals tijdens de boekbespreking van Mila en Eline. Waar is het cijfer op gebaseerd en waarom wordt pestgedrag weggelachen door de juf?

Verder vond ik de jeugdhulpverlening niet helemaal oke reageren. Kinderen met een trauma hoor je heel anders te behandelen. Zeker als Mila zowat de schuld in haar schoenen geschoven krijgt omdat haar broertje pijn in zijn voet heeft. Helaas is dit in het echte leven soms ook de werkelijkheid. Toch had ik liever een situatie geschetst gezien, zoals hulpverlening beoogt hoort te zijn.

De laatste drie hoofdstukken heb ik trouwens drie keer gelezen voordat ik echt begreep wat met het einde bedoeld werd. De eerste keer dacht ik; wtf, dit is niet hoopvol. De tweede keer: ik haat een open einde en de derde keer: nu snap ik het einde, wat is het einde goed gekozen...