gelezen in het Engels: What We Can Know

Een verhaal over literatuur en poëzie, en over de vraag hoe die door de tijd heen kunnen — of zullen — overleven.

Het boek bestaat uit twee delen, allebei verteld in de ik-vorm. Het eerste deel wordt verteld door Thomas, een professor die in de volgende eeuw leeft en geobsedeerd is door een verloren gedicht van een bekende dichter die in 2017 overleed. Dat leest aanvankelijk wat stroef, bijna als het dagboek van een doorgedreven onderzoeker die zich vastbijt in de ontstaansgeschiedenis van dat beroemde gedicht. Gaandeweg wordt echter duidelijk dat zijn interesse eigenlijk nog meer uitgaat naar de vrouw van de dichter, Vivien Blundy.

Zij is het die het tweede deel vertelt, waarin ze haar waarheid (?) neerschrijft in een dagboek dat ze samen met een viool — gemaakt door haar eerste echtgenoot — in een soort tijdcapsule achterlaat.

Dit tweede deel raakte me meer dan het eerste en zorgde ervoor dat mijn waardering met een ster omhoogging.