Sprookjes...

Giftige tongen door Rosa Ventrella.

Rosa blies me van mijn sokken met Een fatsoenlijke familie. Ze wordt wel eens de Elena Ferrante uit Bari genoemd maar met Een fatsoenlijke familie vond ik haar zelfs beter. Waar dat boek grotendeels om een romantische liefde draait gaat het bij Giftige tongen vooral over de liefde tussen twee zussen. Over hoe groot die kan zijn en hoe dicht ze bij haat en jaloezie kan liggen…

Teresa en Angelina groeien op in een arm arbeidersgezin in Puglia, in een buurt waar de muren oren hebben. Als hun vader naar het front wordt gestuurd ziet hun beeldschone moeder na verloop van tijd geen andere uitweg dan eens per week langs te gaan bij de baron, in zijn landhuis. Die beslissing zet dingen in gang die een blijvende invloed zullen hebben op alle familieleden.

Giftige tongen laat ons zien hoe de keuzes die we maken (keuzes die vaak geen echte keuzes zijn) ons vormen, het laat ons ook zien hoe moeilijk het is om trouw aan jezelf te blijven en welke opofferingen we soms doen in naam van de familie. Familiebanden, roddels, het noodlot dat generaties later nog invloed heeft, dit alles kleurt het verhaal en het leven van de hoofdpersonages. Het mooie is dat het boek gebaseerd is op verhalen van Rosa’s oma; de overerving tussen generaties kan dus ook positief zijn.

Soms is het water gewoon veel te diep, en blijken sprookjes niet meer dan dat; sprookjes. Liefde is niet altijd wat ze lijkt te zijn en beslissingen kunnen goed én fout zijn.
Het leven in de jaren ’50 in het zuiden van Italië was donker, zwart en zwaar. Veel ontsnappingsroutes waren er niet, zeker niet voor vrouwen. Dat toont Ventrella met Giftige tongen opnieuw aan.
Als dit boek verfilmd wordt zit iedereen met een zakdoek voor het scherm…