Ja, zo!

Waar zijn de wolken. Door: Suzanne Grotenhuis.

In omgekeerde volgorde kan ook: ik las eerst De lijst van mijn leven (het tweede boek van Grotenhuis). Was zo dol op dat boek dat ik persé Waar zijn we wolken ook wou hebben, en lezen. Heel veel mensen die ik hoog acht hadden het al gelezen en waren er lovend over, mijn lat lag dus heel hoog.

Suzanne Grotenhuis ging los over die hoge lat. Waar zijn de wolken is, net als De lijst van mijn leven een boek dat je in één ruk uitleest. Het ontroert, raakt, doet je nadenken, is herkenbaar, je onderlijnt hele pagina’s, neemt er foto’s van, verstuurt die naar je vrienden, je wil er over praten, er om lachen én huilen en heel hard schreeuwen: ja, zo zit het!

Ik ga nog meer hallo zeggen tegen de mensen die ik vaak passeer op straat, en ook tegen vreemden, ik ga praatjes maken, nieuwe vrienden maken. Laatst was ik op een concert, voor het eerst alleen, de zanger van de groep riep op een gegeven moment op om je gsm weg te steken en de mensen links en rechts van je een hand te geven en jezelf voor te stellen. De muziek was geweldig maar dit klein pauzemoment was magisch mooi.

Laten we lief zijn voor onszelf maar vooral voor elkaar. Zoals Suzanne zegt: minder zelfzorg, meer verbinding.

Grote fan van Grotenhuis! Suzanne: als je tijd hebt wil je dan burgemeester van Antwerpen worden? Zou goed zijn voor ’t stad en vooral voor jouw 2060.