Ware woede

Leugenaar leugenaar. Door Herman van de Wijdeven.

“Je hoort soms beter waar een gesprek echt over gaat als je niet alles verstaat.”

Een boek waarin ik dingen onderlijn is een goed boek. Een boek waarin ik op pagina 1 al bovenstaande zin onderlijn is dan ook heel goed begonnen.

Charlie’s vader verdwijnt zonder iets te zeggen op haar verjaardag, met haar moeder kan ze niet praten, haar beste vriendin Liv luistert niet en haar klasgenoot Kat daagt haar meer en meer uit. Charlie wordt bozer en bozer. Op alles en iedereen.

Je voelt haar boosheid bonzen doorheen het boek. Ik ben geen fan van de cover van dit boek maar hij verbeeldt wel hoe het er in Charlie, dus ook in het boek aan toe gaat; het raast, borrelt, bonst, flakkert… Ze vertelt een leugen en dan nog één om de voorgaande leugen overeind te houden, en nog één en nog één… een toren van leugens.

Van de Wijdeven weet heel goed te vatten hoe het er in een klas, een school aan toe kan gaan. Hoe het er in een meisjeshoofd, in ieders hoofd, aan toe kan gaan. Leugen na leugen, boosheid die groeit, aanwakkert en ontploft. Niet alles is wat het lijkt maar dat zie je pas achteraf.

Herkenbaar, voor jong én oud.
Charlie is een intelligent, gevoelig, wijs meisjes. Soms wat té wijs. Kan aan de schrijver liggen maar kan ook gewoon Charlie zijn. Charlies bestaan ook in het echte leven, en deze Charlie zal je niet snel vergeten. Van de Wijdeven weet wat schrijven is.