Boeiend!

Veen, dras, moeras. Door: Annie Proulx.

Wat een boeiend, indrukwekkend, belangrijk boek!

Ik hou van de natuur, ik hou van fietsen. Een paar keer in de week fiets ik door een natuurgebied dat bij hoge waterstanden onder water loopt. Dat doe ik al jaren en zo heb ik het gebied enorm zien evolueren. De aalscholvers en reiger zijn ondertussen mijn vrienden.

Daarom wou ik graag dit non-fictie boek van Proulx lezen. Haar kennen we natuurlijk vooral van haar fictie, met als bekendste (verfilmde) boek: Brokeback Mountain. Veen, dras, moeras is pas haar tweede non-fictie boek. Het is (prachtig) uitgegeven bij De Geus, in de Publiek Ruimte reeks.

Hoewel ik liever fictie lees en hoewel ik van mijzelf geen klimaatboeken meer mag lezen heb ik dit boek enorm graag gelezen; het was poëtisch (geweldige titel ook), meeslepend, boeiend, fascinerend zelfs. Ik heb zo veel bijgeleerd. En hoewel er op elke pagina ontelbaar veel weetjes en feiten worden opgesomd wordt het nergens saai; het is vlot geschreven. Proulx geweldige schrijfstem klinkt er enorm in door, net als haar activistische en optimistische stem.

Want hoewel het helemaal niet goed gaat met onze planeet (en daar blijkt het bijna niet meer bestaan van veen, dras en moeras een belangrijk aandeel in te hebben) is dit geen pessimistisch boek. Mijn angst, als lezer, om besmet te worden met een klimaatdepressie bleek ongegrond. Als we gewoon de natuur wat meer met rust laten kan alles nog goed komen, bijna alles. Het verhaal van de mangroves die uiteindelijk zichzelf gezaaid hebben ontroerde me enorm.

Veen, dras en moeras blijken immens belangrijk te zijn in onze strijd tegen de opwarming van de aarde. Cocaïne, u niet vreemd als u net als ik uit Antwerpen komt, blijkt ook hier een negatief aandeel in te hebben.

Annie Proulx schreef een klimaatboek, een geschiedenisroman, een activistisch pamflet en wetenschappelijk pleidooi, in één. Vlot leesbaar én bij wijlen pure poëzie. Wat kan de wereld mooi zijn…