Eenzaamheid en vergetelheid

Nienke ’s Gravemade (1982) is volgens zichzelf geen durfal, en dat maakte dat ze pas op haar zevenentwintigste de stap naar de theateropleiding in Amsterdam zette. Naast acteren en improviseren, fotografeert en schrijft ze. Dit laatste resulteerde in haar prozadebuut Dorsten dat in 2022 uitkwam. Een verhalenbundel waarin negen bijzondere levens gekenschetst worden. ’s Gravemade, die met haar gezin in Brussel woont, droeg zelf de coverfoto aan. Negen verhalen over negen mensen, die niets met elkaar gemeen hebben, behalve dat ze niet onberoerd laten. Het zijn stuk voor stuk gelaagde verhalen. Soms verstopt onder functionele, expliciete seksscènes. De lezer die de tijd neemt om daar doorheen te kijken, ziet de kwetsbare en eenzame mens, die verlangt naar liefde en warmte. Het zegt veel over ’s Gravemade’s debuut. Ze is in staat van ieder personage een totaalbeeld te schetsen, waarin zowel het heden als het verleden een plek vindt. Rauwe randjes en grensoverschrijdend gedrag worden hierbij niet geschuwd, net zomin als zachte, hunkerende kernen. En dat alles in een zeer toegankelijke schrijfstijl. De personages, acht vrouwen en een man, verschillen in alles: leeftijd, achtergrond, milieu, intellect en seksuele voorkeuren. Toch verbinden de thema’s eenzaamheid en vergetelheid de verhalencompilatie. Zo is er de jonge Olga met het Locked-in-syndroom. Door haar ouders is ze inmiddels verworden tot een lastige bijkomstigheid in hun dagelijks leven. Maar er is ook Hanna, wiens leven bestaat uit getroebleerde herinneringen aan liefkozingen. En wat te denken van Lorraine die op haar veertiende een lingeriesetje van haar stiefvader krijgt om die vervolgens in een groezelige kamer aan hem te moeten showen met alle gevolgen van dien. ’s Gravemade brengt ze tot leven. Op zo’n manier dat je als lezer de neiging krijgt om een arm om ze heen te slaan. Om tegen ze te zeggen dat ze er mogen zijn, dat ze liefde verdienen en dat niemand ze ooit zal vergeten. ’s Gravemade heeft met Dorsten een bijzonder boeiend debuut afgeleverd. Elk verhaal zet de lezer aan tot denken over de eigen (voor)oordelen en achtergrond, evenals over de plek waar de eigen wieg heeft gestaan. Maar ook over het soms grijze grensgebied tussen liefde en seks, over het verschil tussen instemming en toestemming. Bovenal kunnen de verhalen confronteren met eenzaamheid en de angst om in de vergetelheid te geraken.