De kansloosheid van het jezelf voor de gek proberen houden

Hoe een kort moment, een impulsieve daad met de duur van slechts luttele seconden je gehele verdere leven kan tekenen en in het ergste geval zo goed als verwoesten - hierover gaat Erin Kelly’s tweede literaire thriller.

De verdorde roos vertelt het levensverloop van twee mensen, de achttienjarige Paul en de negentienjarige Louisa, beiden in een verdorde fase van hun leven dat noodgedwongen op een uiterst laag pitje staat. Low profile houden is hun levensstijl. Tijdens deelname aan een bijzonder project – de reconstructie van een oude kasteeltuin -vinden de twee getekenden ondanks het grote leeftijdsverschil troost en zelfs voorzichtige hoop op geluk bij elkaar.

Op knappe wijze verweeft Kelly het heden met het nabije én het verdere verleden van zowel Louisa als Paul. De zes elkaar afwisselende verhaallijnen die hier gecreëerd worden geven niet direct meer inzicht in hun geheimzinnige verledens, maar nemen elk de tijd om zich langzaam te ontvouwen. Stapje voor stapje wordt de lezer geleid naar het moment waarop alles samenvalt. Liep het bij Kelly’s eerste thriller De Gifboom met een tamelijk teleurstellende sisser af, nu kan het einde gerust spectaculair en dramatisch genoemd worden.

Het feit dat Louisa en Paul ondanks het generatieverschil dat hen scheidt naar elkaar trekken is aannemelijk. Beiden gaan gebukt onder de verstrekkende gevolgen van één verkeerde daad in hun jeugd. Handelingen waartoe zij werden gedreven door emoties die ze niet in de hand hadden. Mooie Louisa die obsessieve gevoelens koesterde voor de charismatische leadzanger van een bandje, pispaaltje Paul die jarenlang gedomineerd werd door zijn weliswaar beschermende maar ook erg criminele beste vriend. Jaren later zitten beiden onmachtig vol wroeging en schuldgevoelens. Belangrijke thema’s in het boek, evenals kwesties als het Lot en de onvermijdelijke vergankelijkheid. En bovenal; de kansloosheid van het jezelf voor de gek proberen houden.

Een intrigerend, goed geconstrueerd verhaal dat niet zozeer spannend als wel meeslepend en mysterieus is. Kelly’s schrijfstijl is vlot en kenmerkt zich door natuurlijke en bloemrijke taal. Psychologisch sterk uitgewerkt en zoals opgemerkt, met een flink vuurwerk aan het einde.