Perfecte prooi

Waar ik iets meer moeite gehad heb met het eerste boek van Helen Fields in deze reeks en ik vooral doorgebeten heb omdat iedereen het me aangeraden had, was ik onmiddellijk mee met dit verhaal.

Al is ook dit verhaal toch eerder weer naar de lugubere kant.

Het is een al iets dikker boek met meer dan 400 pagina's, maar er gebeurt constant vanalles en is helemaal niet langdradig.

De plot zit goed en ingenieus in elkaar en je wordt als lezer op het verkeerde been gezet. De karakters van de personages worden voldoende uitgediept om met ze mee te leven, maar niet te veel.