Boeiend, fris, onderhoudend en een vleugje magie

Opaal is het eerste deel van de serie Dochters van de oceaan. De ingrediënten zijn geschiedenis, sterke vrouwen en een mysterie. Tja, 1 keer raden: dat móest ik lezen. Ik kreeg als een van de eersten de kans dit boek te lezen (dank Hebban en Xander Uitgevers!). Het maakte mijn verwachtingen meer dan waar.

Dochters van de oceaan draait om een legende op het schiereiland Skara. Een vader met vier dochters zette na de ontvoering van zijn dochters vier stenen als herkenningsteken op een klif. En sprak een vloek uit over degene die deze stenen zou neerhalen. Diegene zou net als hij zijn familie over de wereld verspreid zien raken. Ze zouden nergens thuis zijn, tot al zijn dochters weer samen thuis waren. En die stenen neerhalen, dat was precies wat Charles Blackmore, de vader van Iris, deed. Dus je raadt al wat er gebeurt.

Er is nog een ander mysterie. Dat is de ketting van moeder Blackmore, Amelia. Zij kreeg de ketting van haar man Charles toen zij naar het huis Rubha Clachan op Skara verhuisden. Amelia liet er vier ringen van maken, voor elke dochter een. Iris kreeg de ring met de opaal. Iris' ring blijkt een magische kracht te hebben.

In 'Opaal' volg je Iris. Zij gaat op zoek naar oom Ralph die in Ceylon zou wonen. Je reist met haar mee op de Orphea als gezelschapsdame van Lady Carsington, de echtgenote van een hoge Britse ambtenaar op Cecylon. Het duurde even voordat ik mij in de plichtsgetrouwe Iris kon verplaatsen. Pas toen zij echt op zichzelf aangewezen raakte, begon zij voor mij te leven. Tot die tijd vermaakte ik mij prima met Lady Carsington en Bertie Spencer die zo uit Downton Abbey weggelopen zijn.

Verder volg je Roz, die Australië ontvlucht. En in Londen het schilderij 'De Vier Zusters' niet uit haar hoofd kan zetten. Zij is mijn favoriete personage uit dit boek. Ik houd wel van onafhankelijke geesten die hun eigen weg kiezen. Dan ga je natuurlijk vroeg of laat de mist in en bikkel je te lang alleen door, maar toch. De metafoor van 'slapende draak' voor het verdriet van Roz vond ik mooi gevonden. Verdriet en trauma is namelijk precies dat. Je hebt er meestal geen last van, behalve als iemand op de verkeerde knoppen duwt en de draak wekt.

Het verhaal zit slim in elkaar. Er zijn veel (omgekeerde) parallellen tussen heden en verleden. Beide verhaallijnen hebben bijvoorbeeld dezelfde typen personen die een vergelijkbare rol voor Iris en Roz spelen. Het zorgt er allemaal voor dat je makkelijk heen en weer switcht tussen de tijdlijnen. En dat je fanatiek meepuzzelt met Iris en vooral met Roz. Samen met Hugo, eigenaar van een antiquariaat, en Finn, een vertegenwoordiger van een advocatenkantoor, volgt Roz het spoor van het 'verborgen verleden' van De Vier Zusters.

Buchanan verwerkt ook de legende van de vier stenen mooi in het verhaal. Ze heeft een prettige schrijfstijl: onderhoudend, boeiend, fris, goede spanningsboog en een vleugje magie dat precies past. Het leest dan ook als een trein. Echt een heerlijk boek om mee weg te duiken tijdens je vakantie of op een regenachtige dag. Je zit zo in de wereld van Skara. En je wilt er niet meer weg.

Klein puntje van kritiek: de cover. Die vond ik niet passend. Dat lijkt het kasteel Dundonan te zijn, want Rubha Clachan was een modern huis. Ik had de Vier Zusters (het schilderij of de stenen) passender gevonden. Of iets met opaal. Het enige dat past zijn de bloemen: de frangipanes van Ceylon.

Ik ben heel benieuwd naar de magische kracht van de ketting. Dat komt vast terug in de volgende delen. Ik kan niet wachten!